http://www.klassiek.freebb.be/ Tue, 21 Jul 2026 19:52:40 +0200 MyBB http://www.klassiek.freebb.be/thread-398.html Thu, 09 Apr 2026 21:14:11 +0200 http://www.klassiek.freebb.be/thread-398.html
Gespeeld:
The Planets van Gustav Holst
De Philharmonie
Locatie De Duir Amsterdam op 22 maart 2026.]]>
Gespeeld:
The Planets van Gustav Holst
De Philharmonie
Locatie De Duir Amsterdam op 22 maart 2026.]]> http://www.klassiek.freebb.be/thread-397.html Sun, 25 May 2025 21:49:17 +0200 http://www.klassiek.freebb.be/thread-397.html De overige delen waren ook weer goed verzorgd, alle groepen waren goed en ik heb met intens genoten van deze uitvoering en na die geweldige climax barstte het publiek uit met een groots applaus waarna de dirigent zijn solisten stuk voor stuk bedankte.

Ik doe deze uitvoering eigenlijk tekort maar ik wilde wel even kwijt wat een geweldige middag het was en mijn zoon had enorm genoten en hij vond het het beste wat hij van Sjostakovitsj had gehoord en dat snap ik want de Zevende was mijn eerste ontmoeting met zijn werk en lang is het mijn meest favoriete werk geweest maar ook ik vind dat het niet de beste is uit de reeks zeker in vergelijking met zijn opvolger maar wel een waardig eerbetoon aan de belegerde stad en zijn inwoners.

Gehoord:
Symfonie nummer 7¨Leningrad¨
Noord Nederlands Orkest olv Eivind Gullberg Jensen.
TivoliVredenburg op 27 april 2025.

Deze uitvoering is nog te beluisteren via de volgende link:
https://www.npoklassiek.nl/concerten/6bf...nds-orkest]]> De overige delen waren ook weer goed verzorgd, alle groepen waren goed en ik heb met intens genoten van deze uitvoering en na die geweldige climax barstte het publiek uit met een groots applaus waarna de dirigent zijn solisten stuk voor stuk bedankte.

Ik doe deze uitvoering eigenlijk tekort maar ik wilde wel even kwijt wat een geweldige middag het was en mijn zoon had enorm genoten en hij vond het het beste wat hij van Sjostakovitsj had gehoord en dat snap ik want de Zevende was mijn eerste ontmoeting met zijn werk en lang is het mijn meest favoriete werk geweest maar ook ik vind dat het niet de beste is uit de reeks zeker in vergelijking met zijn opvolger maar wel een waardig eerbetoon aan de belegerde stad en zijn inwoners.

Gehoord:
Symfonie nummer 7¨Leningrad¨
Noord Nederlands Orkest olv Eivind Gullberg Jensen.
TivoliVredenburg op 27 april 2025.

Deze uitvoering is nog te beluisteren via de volgende link:
https://www.npoklassiek.nl/concerten/6bf...nds-orkest]]> http://www.klassiek.freebb.be/thread-396.html Sun, 10 Nov 2024 21:13:21 +0100 http://www.klassiek.freebb.be/thread-396.html
Vanaf het moment dat de muziek werd ingezet wist ik dat dit goed zou worden, nu heb ik vaker gelezen dat Petrenko een uitmuntende Sjostakovitsj dirigent is maar dat was wel erg duidelijk vanaf het begin. Nergens in het meer dan een uur durende werk werd de muziek te luid of niet meer te volgen wat me wel eens is overkomen met de Vierde door zijn zeer grote orkest. Sterker nog de controle van Petrenko is fenomenaal en ik heb dingen gehoord die me niet eerder waren opgevallen en het RFO is een geweldig orkest (was zeker geen perfecte uitvoering maar dat is de charme van live).

Mijn meest favoriete deel is het derde en wat een beleving! Vooral de trombone solo en de fagot solo waren briljant. Er waren eigenlijk geen groepen of solisten die slecht waren het RFO was in vorm. Voor de laatste climax kwam alles bij elkaar en weer was het Petrenko die je zo vasthoudt in de muziek. Het coda is werkelijk bijna beangstigend, de hopeloosheid en verslagenheid van het coda houd je aandacht zo vast met een voor Sjostakovitsj vaker terugkomend¨Last Post¨in de trompet om vervolgens uit te sterven met die enge noten van de celesta.

Het publiek was (zeer terecht) uitermate enthousiast en Petrenko werd zelfs een vierde keer terug geroepen voor een stormachtig applaus. De zaal had uitverkocht moeten zijn Vassliy Petrenko doet Valery Gergiev met gemak vergeten!
Let op deze dirigent, mocht bij nog eens komen in de Lage Landen ga naar zijn concerten, hij is het meer dan waard!

Uiteraard werd het concert live uitgezonden zoals alle in deze serie maar ook opgenomen om terug te kijken. Het concert kan je beluisteren via deze link (zeker doen!).
https://www.npoklassiek.nl/uitzendingen/...dagmatinee

Gehoord:
Radio Filharmonisch Orkest Vasily Petrenko (dirigent) Dudok Quartet Amsterdam

Roukens - Strange oscillations (uit Vierde strijkkwartet ‘What remains’)
Adams - Absolute Jest
Sjostakovitsj - Vierde symfonie]]>
Vanaf het moment dat de muziek werd ingezet wist ik dat dit goed zou worden, nu heb ik vaker gelezen dat Petrenko een uitmuntende Sjostakovitsj dirigent is maar dat was wel erg duidelijk vanaf het begin. Nergens in het meer dan een uur durende werk werd de muziek te luid of niet meer te volgen wat me wel eens is overkomen met de Vierde door zijn zeer grote orkest. Sterker nog de controle van Petrenko is fenomenaal en ik heb dingen gehoord die me niet eerder waren opgevallen en het RFO is een geweldig orkest (was zeker geen perfecte uitvoering maar dat is de charme van live).

Mijn meest favoriete deel is het derde en wat een beleving! Vooral de trombone solo en de fagot solo waren briljant. Er waren eigenlijk geen groepen of solisten die slecht waren het RFO was in vorm. Voor de laatste climax kwam alles bij elkaar en weer was het Petrenko die je zo vasthoudt in de muziek. Het coda is werkelijk bijna beangstigend, de hopeloosheid en verslagenheid van het coda houd je aandacht zo vast met een voor Sjostakovitsj vaker terugkomend¨Last Post¨in de trompet om vervolgens uit te sterven met die enge noten van de celesta.

Het publiek was (zeer terecht) uitermate enthousiast en Petrenko werd zelfs een vierde keer terug geroepen voor een stormachtig applaus. De zaal had uitverkocht moeten zijn Vassliy Petrenko doet Valery Gergiev met gemak vergeten!
Let op deze dirigent, mocht bij nog eens komen in de Lage Landen ga naar zijn concerten, hij is het meer dan waard!

Uiteraard werd het concert live uitgezonden zoals alle in deze serie maar ook opgenomen om terug te kijken. Het concert kan je beluisteren via deze link (zeker doen!).
https://www.npoklassiek.nl/uitzendingen/...dagmatinee

Gehoord:
Radio Filharmonisch Orkest Vasily Petrenko (dirigent) Dudok Quartet Amsterdam

Roukens - Strange oscillations (uit Vierde strijkkwartet ‘What remains’)
Adams - Absolute Jest
Sjostakovitsj - Vierde symfonie]]> http://www.klassiek.freebb.be/thread-395.html Fri, 25 Oct 2024 13:54:08 +0200 http://www.klassiek.freebb.be/thread-395.html
Maar gisteren dus naar Eindhoven gebold, een ellendige filerit van 3u15, voor de Star Wars Suite van John Williams met het International Symphony Orchestra uit Lviv & Nationale Koor van Oekraïne ‘Dumka’ olv Raymond Janssen. Ik ben sowieso grote fan van de muziek uit Star Wars (in een niet-versterke uitvoering in een klassieke concertzaal). Het was nog maar de tweede maal dat ik die muziek zonder film heb beleefd. Die muziek is trouwens zo sterk dat ik eigenlijk zelfs een lichte voorkeur heb voor een uitvoering zonder het geluid van de film erbij. Ons bezoek was trouwens ook bedoeld als steun aan Oekraïne.

Een beetje tot mijn verrassing herkende ik geen Star Wars voor de pauze, wel oa Amistad en Harry Potter. De vioolsolo uit Schindler's List hebben we ook te horen gekregen, goed gespeeld maar niet het diepe gevoel kunnen overbrengen. Jaws was echt wel eens leuk om te horen, maar kon iets beter worden gebracht. Sowieso waren we wel ontgoocheld tijdens de pauze, het waren dure tickets en dus ook geen leuke rit achter de rug: echt wel te weinig strijkers en het algemeen niveau van het orkest was wel heel matig te noemen. We vreesden voor het vervolg...

Maar (deels) ten onrechte: het niveau van het orkest bleef toch wat onvoldoende. Het is natuurlijk ook wel uitermate veeleisend solowerk om goed te brengen met oa één van de allermoeilijkste hoornsolo's in 'Luke and Leia'. De houten en hoorns kregen het min of meer goed gespeeld, maar meer ging niet. Dan waren de trompetten, de bastrombone en tuba toch heel wat beter gelukkig! Er waren 5 hoorns, 3 trompetten en 3 trombones, 6-4-4 is toch de betere bezetting. Twee zeer jonge dames op slagwerk hebben we wel van mijn stoel geblazen, het was bij momenten lopen naar het volgende instrument, maar wat een gevoel voor ritme. De harp was trouwens ook goed.

De opener was met de Imperial March direct een knaller. Het was de eerste maal dat ik Star Wars met koor heb gehoord en dit bracht bij momenten een andere dimensie. Sommige dingen werken beter zonder koor denk ik, maar het was absoluut een zeer grote meerwaarde.

De playlist: Imperial March, Star Wars Main Title Theme, Anakin’s Theme, Battle of The Heroes, Luke and Leia, The Asteroid field, Love Theme, Cantina Band, Princess Leia’s Theme, The Flag Parade, Throne Room & End Title, Duel of the Fates en Imperial March.

De Cantina Band was echt crazy en wordt tijdens een filmvoorstelling normaal niet live gespeeld. Het was dus mijn eerste live ervaring met een super vettige 1e trombone en de dames op slagwerk terug in grote doen.

Een beetje tot mijn eigen verbazing kwam HET hoogtepunt niet uit de eerste drie films (IV > VI) maar wel uit de Phantom Menace. Het koor werd gestemd met een korte klarinet interventie en dan gingen mijn trommelvliezen eraan, ik voel mijn oren nog tuiten. Wat een inzet van Duel of the Fates, het was even naar adem happen.

Bij de herneming van de Imperial March kwam Darth Vader (samen met enkele andere figuren) de zaal binnen, top moment, met applaus en wat rumoer, maar we hadden het al eens 'puur' kunnen horen als opener, dus ik had er deze keer echt vrede mee en dus ook goed aangepakt.

Een top orkest voor dit koor met dit programma kon tot een soort van ultieme concertervaring hebben geleid. Maar ook nu was het een fantastische avond met een stormachtig applaus en voor het eerst, na 460 concerten of zo, bleef dit applaus aanhouden tot wanneer de laatste muzikant van het podium was, wat door het orkest duidelijk werd gewaardeerd! Eigenlijk krankzinnig dat ik als super kritische luisteraar een B-uitvoering (met alle respect!) toch een geweldige avond vond, dat zegt natuurlijk ook alles over het uitzonderlijke muzikale niveau van Star Wars, een grote DANK U aan John Williams!!!

https://www.youtube.com/watch?v=sc-Tj2cr...lmsymphony
https://www.youtube.com/watch?v=J1gH_cjd...sOrchester (volume koor bij ons x3 of zo)]]>
Maar gisteren dus naar Eindhoven gebold, een ellendige filerit van 3u15, voor de Star Wars Suite van John Williams met het International Symphony Orchestra uit Lviv & Nationale Koor van Oekraïne ‘Dumka’ olv Raymond Janssen. Ik ben sowieso grote fan van de muziek uit Star Wars (in een niet-versterke uitvoering in een klassieke concertzaal). Het was nog maar de tweede maal dat ik die muziek zonder film heb beleefd. Die muziek is trouwens zo sterk dat ik eigenlijk zelfs een lichte voorkeur heb voor een uitvoering zonder het geluid van de film erbij. Ons bezoek was trouwens ook bedoeld als steun aan Oekraïne.

Een beetje tot mijn verrassing herkende ik geen Star Wars voor de pauze, wel oa Amistad en Harry Potter. De vioolsolo uit Schindler's List hebben we ook te horen gekregen, goed gespeeld maar niet het diepe gevoel kunnen overbrengen. Jaws was echt wel eens leuk om te horen, maar kon iets beter worden gebracht. Sowieso waren we wel ontgoocheld tijdens de pauze, het waren dure tickets en dus ook geen leuke rit achter de rug: echt wel te weinig strijkers en het algemeen niveau van het orkest was wel heel matig te noemen. We vreesden voor het vervolg...

Maar (deels) ten onrechte: het niveau van het orkest bleef toch wat onvoldoende. Het is natuurlijk ook wel uitermate veeleisend solowerk om goed te brengen met oa één van de allermoeilijkste hoornsolo's in 'Luke and Leia'. De houten en hoorns kregen het min of meer goed gespeeld, maar meer ging niet. Dan waren de trompetten, de bastrombone en tuba toch heel wat beter gelukkig! Er waren 5 hoorns, 3 trompetten en 3 trombones, 6-4-4 is toch de betere bezetting. Twee zeer jonge dames op slagwerk hebben we wel van mijn stoel geblazen, het was bij momenten lopen naar het volgende instrument, maar wat een gevoel voor ritme. De harp was trouwens ook goed.

De opener was met de Imperial March direct een knaller. Het was de eerste maal dat ik Star Wars met koor heb gehoord en dit bracht bij momenten een andere dimensie. Sommige dingen werken beter zonder koor denk ik, maar het was absoluut een zeer grote meerwaarde.

De playlist: Imperial March, Star Wars Main Title Theme, Anakin’s Theme, Battle of The Heroes, Luke and Leia, The Asteroid field, Love Theme, Cantina Band, Princess Leia’s Theme, The Flag Parade, Throne Room & End Title, Duel of the Fates en Imperial March.

De Cantina Band was echt crazy en wordt tijdens een filmvoorstelling normaal niet live gespeeld. Het was dus mijn eerste live ervaring met een super vettige 1e trombone en de dames op slagwerk terug in grote doen.

Een beetje tot mijn eigen verbazing kwam HET hoogtepunt niet uit de eerste drie films (IV > VI) maar wel uit de Phantom Menace. Het koor werd gestemd met een korte klarinet interventie en dan gingen mijn trommelvliezen eraan, ik voel mijn oren nog tuiten. Wat een inzet van Duel of the Fates, het was even naar adem happen.

Bij de herneming van de Imperial March kwam Darth Vader (samen met enkele andere figuren) de zaal binnen, top moment, met applaus en wat rumoer, maar we hadden het al eens 'puur' kunnen horen als opener, dus ik had er deze keer echt vrede mee en dus ook goed aangepakt.

Een top orkest voor dit koor met dit programma kon tot een soort van ultieme concertervaring hebben geleid. Maar ook nu was het een fantastische avond met een stormachtig applaus en voor het eerst, na 460 concerten of zo, bleef dit applaus aanhouden tot wanneer de laatste muzikant van het podium was, wat door het orkest duidelijk werd gewaardeerd! Eigenlijk krankzinnig dat ik als super kritische luisteraar een B-uitvoering (met alle respect!) toch een geweldige avond vond, dat zegt natuurlijk ook alles over het uitzonderlijke muzikale niveau van Star Wars, een grote DANK U aan John Williams!!!

https://www.youtube.com/watch?v=sc-Tj2cr...lmsymphony
https://www.youtube.com/watch?v=J1gH_cjd...sOrchester (volume koor bij ons x3 of zo)]]> http://www.klassiek.freebb.be/thread-394.html Tue, 15 Oct 2024 21:59:48 +0200 http://www.klassiek.freebb.be/thread-394.html
Gelukkig was Kris er niet bij want de dirigent was erg praat graag en ik zat op de podiumring vlakbij het orgel dus het was moeilijk te volgen aangezien de speakers de zaal in staan voor het podium(de stoelen voor het orgel waren gek genoeg niet bezet maar het concert was uitverkocht).

Als tweede een medley uit Gladiator met muziek van Hans Zimmer en als ik me niet vergis had Lisa Gerrard hier aan meegeschreven. Gladiator is niet mijn film ondanks de goede acteurs en dus de muziek is bij nooit blijven hangen helaas.

Dit werd dacht ik gevolgd door een medley uit de Harry Potter reeks. Helaas geen echte celesta maar een keyboard die het thema verzorgde. Gek was wel dat de strijkersgroep onder vertegenwoordigd was maar het koper juist niet. Maar liefst 8(!)hoorns telde ik en net zoveel trompetten en dan had ik niet eens over de batterij slagwerkers.
Hier kon ik wel erg van genoten zeker een mooi thema en ondanks de vele koperblazers wist de Emery het goed te doseren.

Na een klein babbeltje kwam dan muziek uit de Batman trilogy en het eerste thema was de muziek uit Batman Begins wanneer Bruce met zijn vader in de monorail naar Gotham rijdt. Deze muziek is alleen niet van Hans Zimmer maar van James Newton Howard en zijn contributies aan de muziek van de eerste 2 films zijn erg mooi vooral dit thema. Ik begin steeds meer van zijn muziek te houden zoals bijvoorbeeld The Sixth Sense.
Uiteraard kwam ook het bekende 2 toon motief aan bod met heel veel slagwerk maar ook deze medly miste een beetje cohesie jammergenoeg maar wel weer gebelanceerd uitgevoerd.

Daarna gingen de strijkers een thema spelen die ik gelijk herkende en wel de opening van Close Encounters. Dit deel was erg mooi alleen helaas geen koor wat eigenlijk wel nodig is. Vooral Close Encounters leunt erg op The Planets(evenals Star Wars die bijna The Planets citeert).

Ik zal later mijn review afmaken maar voor nu kan ik zeggen dat ik erg heb genoten ondanks een rumoerig publiek.]]>
Gelukkig was Kris er niet bij want de dirigent was erg praat graag en ik zat op de podiumring vlakbij het orgel dus het was moeilijk te volgen aangezien de speakers de zaal in staan voor het podium(de stoelen voor het orgel waren gek genoeg niet bezet maar het concert was uitverkocht).

Als tweede een medley uit Gladiator met muziek van Hans Zimmer en als ik me niet vergis had Lisa Gerrard hier aan meegeschreven. Gladiator is niet mijn film ondanks de goede acteurs en dus de muziek is bij nooit blijven hangen helaas.

Dit werd dacht ik gevolgd door een medley uit de Harry Potter reeks. Helaas geen echte celesta maar een keyboard die het thema verzorgde. Gek was wel dat de strijkersgroep onder vertegenwoordigd was maar het koper juist niet. Maar liefst 8(!)hoorns telde ik en net zoveel trompetten en dan had ik niet eens over de batterij slagwerkers.
Hier kon ik wel erg van genoten zeker een mooi thema en ondanks de vele koperblazers wist de Emery het goed te doseren.

Na een klein babbeltje kwam dan muziek uit de Batman trilogy en het eerste thema was de muziek uit Batman Begins wanneer Bruce met zijn vader in de monorail naar Gotham rijdt. Deze muziek is alleen niet van Hans Zimmer maar van James Newton Howard en zijn contributies aan de muziek van de eerste 2 films zijn erg mooi vooral dit thema. Ik begin steeds meer van zijn muziek te houden zoals bijvoorbeeld The Sixth Sense.
Uiteraard kwam ook het bekende 2 toon motief aan bod met heel veel slagwerk maar ook deze medly miste een beetje cohesie jammergenoeg maar wel weer gebelanceerd uitgevoerd.

Daarna gingen de strijkers een thema spelen die ik gelijk herkende en wel de opening van Close Encounters. Dit deel was erg mooi alleen helaas geen koor wat eigenlijk wel nodig is. Vooral Close Encounters leunt erg op The Planets(evenals Star Wars die bijna The Planets citeert).

Ik zal later mijn review afmaken maar voor nu kan ik zeggen dat ik erg heb genoten ondanks een rumoerig publiek.]]> http://www.klassiek.freebb.be/thread-393.html Sat, 13 Apr 2024 11:12:12 +0200 http://www.klassiek.freebb.be/thread-393.html
Het was nog maar mijn derde concert met Philharmonia, maar na deze avond ga ik ze niet snel vergeten. Sowieso een schitterende en logische programmatie, waarom gebeurt dit niet meer vraag ik me?

Voor de pauze kregen we het 2e Pianoconcerto van Rachmaninov met Bruce Liu. Het was goed gespeeld, maar zoals steeds bij uitvoeringen van niet-Russen ontbreekt het echte vuur een beetje. Het niveau van het orkest viel me wel op en dat beloofde dus veel goeds voor na de pauze met de 10e Symfonie van Shostakovich. De bis was een korte sonate waarin de concertmeester me nog meer kon bekoren dan de pianist.

Al van bij de openingsmaten door Santtu-Matias Rouvali had ik door dat het goed zat. De precisie bij de strijkers en meer in het bijzonder het volume van de contrabassen waren exceptioneel. Het is bijna niet te geloven maar de houtblazers hebben dit niveau nog overtroffen. Het moet zowat de beste gezamenlijke prestatie van die sectie zijn geweest die ik ooit heb beleefd, met dan nog een speciale 'ster-vermelding' voor de 1e klarinet (haar gezicht kwam me niet vreemd voor en idd. ze heeft bij Brussels Philharmonic gespeeld). De klanken uit de 1e hobo en 1e fagot moesten er trouwens niks voor onderdoen, en ook nog een perfect gespeelde (moeilijke) fade out door de cor anglais was me opgevallen.

Bij momenten was het moeilijk te bevatten dat het mogelijk is om ZO goed te spelen. De intensiteit van het tweede deel was waanzinnig, maar niet doordat er puur op decibels werd ingezet, gedurende gans de uitvoering lag de focus op de muzikaliteit. De rest van het orkest was trouwens ook top, ik kan niet het minste puntje van kritiek bedenken, wat na bijna een uur muziek uitzonderlijk is! Als bis hebben we Valse Triste van Sibelius gekregen.]]>
Het was nog maar mijn derde concert met Philharmonia, maar na deze avond ga ik ze niet snel vergeten. Sowieso een schitterende en logische programmatie, waarom gebeurt dit niet meer vraag ik me?

Voor de pauze kregen we het 2e Pianoconcerto van Rachmaninov met Bruce Liu. Het was goed gespeeld, maar zoals steeds bij uitvoeringen van niet-Russen ontbreekt het echte vuur een beetje. Het niveau van het orkest viel me wel op en dat beloofde dus veel goeds voor na de pauze met de 10e Symfonie van Shostakovich. De bis was een korte sonate waarin de concertmeester me nog meer kon bekoren dan de pianist.

Al van bij de openingsmaten door Santtu-Matias Rouvali had ik door dat het goed zat. De precisie bij de strijkers en meer in het bijzonder het volume van de contrabassen waren exceptioneel. Het is bijna niet te geloven maar de houtblazers hebben dit niveau nog overtroffen. Het moet zowat de beste gezamenlijke prestatie van die sectie zijn geweest die ik ooit heb beleefd, met dan nog een speciale 'ster-vermelding' voor de 1e klarinet (haar gezicht kwam me niet vreemd voor en idd. ze heeft bij Brussels Philharmonic gespeeld). De klanken uit de 1e hobo en 1e fagot moesten er trouwens niks voor onderdoen, en ook nog een perfect gespeelde (moeilijke) fade out door de cor anglais was me opgevallen.

Bij momenten was het moeilijk te bevatten dat het mogelijk is om ZO goed te spelen. De intensiteit van het tweede deel was waanzinnig, maar niet doordat er puur op decibels werd ingezet, gedurende gans de uitvoering lag de focus op de muzikaliteit. De rest van het orkest was trouwens ook top, ik kan niet het minste puntje van kritiek bedenken, wat na bijna een uur muziek uitzonderlijk is! Als bis hebben we Valse Triste van Sibelius gekregen.]]> http://www.klassiek.freebb.be/thread-392.html Sun, 08 Oct 2023 22:51:56 +0200 http://www.klassiek.freebb.be/thread-392.html Ik was zelf nog niet in het Bozar geweest en nu ik er aan terug denk deed het me enigzins denken aan Carré met al die ingangen en dergelijke.
Dat gezegd hebbend viel mij wel iets op.
Dat is namelijk de akoestiek en daar zal ik later terug komen.
Voor het eerste deel speelde het NOB het Derde vioolconcert.
Voor mij de eerste keer en ik herkende wel wat momenten die doen denken aan andere werken
van de Fransman zoals de Derde symfonie.
De solist was op dreef en ik las dat hij lauriaat was van het Elisabethconcours(ook wel leuk om een keer in die zaal te zitten van dat concours).
Daar ik dit werk niet goed ken kan ik het verder niet goed beoordelen alleen dat het fijn luisteren was zeker naar het kunnen van de solist.
Dan de Achtste.
Geen idee of Kris een van deze concerten heeft bezocht wellicht toch niet maar hij had het begin niet gewaardeerd vermoedelijk.
De dirigent had namelijk een speechen die was in eerste instantie afwisselend in het Brabants en het Frans(elk gedeelte eerst Nl en dan de Franse vertaling)om vervolgens een gedeelte in het Brabants te doen en het vervolg op zijn Frans(extra leuk als je 1 van die 2 niet kan volgen,gelukkig begin ik het Frans steeds meer te begrijpen).
Dan de uitvoering en mijn¨probleem¨ met de akoestiek.
De achtste heb ik ook met het Gelders gehoord ook met Hermus in Vredenburg en ik kan me nog goed herinneren wat een geweldige uitvoering dat was.
Dit was zeker een hele goede uitvoering doch de akoestiek dempde de¨grootsheid¨van dit werk nogal en voor dit werk is dat een danig gemis.
Wel opmerkelijk dat het Utregse een betere akoestiek heeft dan de zaal in de hoofdstad van een land.
Hermus is in mijn ogen een groots pleitbezorger van dit werk.
Precies de juiste balans weet hij te treffen in koper/strijkers/slagwerk/hout.
Bijna alle groepen waren zeer goed met name de piccolo(heel erg goed)de althobo(deze kreeg alle ruimte van Hermus om zijn partij te spelen geen directie wat ik zag iig in de klaagzang na de climax in deel 1)hoorns heel goed en niet te vergeten de trompetten.
Sowiewo al het koper en hout zeer verzorgd!! Bravo!
Helaas was er 1 groep die mij minder bekoorde en dat waren de eerste violen.
Die groep was beduidend minder in mijn opinie vooral in de zachte delen in het eerste deel en dat is wel jammer want Hermus bouwt dit deel zo goed op.
Ik kon die problemen niet terug vinden bij de tweede violen noch de alten/celli en bassen.
Wat ook niet hielp waren een paar luidruchtige mensen in de zaal die de mooie opbouw ruw verstoorde(vooral in deel 1).
Toch weet Hermus je aandacht stevig vast te houden met zijn directi, de opbouw in deel 1 was heel goed en hij houdt je op het puntje van de stoel.
Tot het hele orkest uitmondt in een typische Sjostakovitsj heksenketel.
Luid(niet te luid!)rauw en als een mes door je ziel dat eerste deel gevolgd door een eenzaam relaas door de althobo, schitterend!
Wat een prachtige klank die de alt hoboist maakt, echt geweldig!
In het scherzo komen vooral de koperblazers heel goed naar voren en dan vooral de piccolo.
Ik kan niet genoeg zeggen hoe goed zij was en in elk deel!
Maar ook de Es pieper die samen die schrille klanken kunnen maken super!
Het zijn instrumenten die kunnen schreeuwen wat het was om te leven in die oorlogstijd.
Dan deel 3 en toch wel mijn favoriete deel van het werk.
Een moordend tempo geeft Hermus aan om de bommen te ontwijken die wordt gestart in de alten en meedogenloos verder walst om te stoppen voor een hoempapa band.
Het leek inderdaad wel circusmuziek en dat klink zo enorm wrang na het eerste deel.
Trompet solo was super net als het slagwerk en de overige koperblazers die het opzettelijk blije stuk zo enorm sarcastisch maakt, dit stuk doet wel een beetje denken aan Klezmer muziek die dat ook zo goed kan.
Met een knal wordt het vierde deel ingezet.
Ook hier weer heel fijn spel van fluit/klarinet/piccolo/hoorn.
Het laatste deel is wel het deel waar ik het minste mee heb.
Doch weet Hermus mijn hoofd er goed bij te houden tot de aller laatste noot.
Wie weet schrijf ik nog wat meer erover maar ik heb een top middag gehad in Brussel!]]> Ik was zelf nog niet in het Bozar geweest en nu ik er aan terug denk deed het me enigzins denken aan Carré met al die ingangen en dergelijke.
Dat gezegd hebbend viel mij wel iets op.
Dat is namelijk de akoestiek en daar zal ik later terug komen.
Voor het eerste deel speelde het NOB het Derde vioolconcert.
Voor mij de eerste keer en ik herkende wel wat momenten die doen denken aan andere werken
van de Fransman zoals de Derde symfonie.
De solist was op dreef en ik las dat hij lauriaat was van het Elisabethconcours(ook wel leuk om een keer in die zaal te zitten van dat concours).
Daar ik dit werk niet goed ken kan ik het verder niet goed beoordelen alleen dat het fijn luisteren was zeker naar het kunnen van de solist.
Dan de Achtste.
Geen idee of Kris een van deze concerten heeft bezocht wellicht toch niet maar hij had het begin niet gewaardeerd vermoedelijk.
De dirigent had namelijk een speechen die was in eerste instantie afwisselend in het Brabants en het Frans(elk gedeelte eerst Nl en dan de Franse vertaling)om vervolgens een gedeelte in het Brabants te doen en het vervolg op zijn Frans(extra leuk als je 1 van die 2 niet kan volgen,gelukkig begin ik het Frans steeds meer te begrijpen).
Dan de uitvoering en mijn¨probleem¨ met de akoestiek.
De achtste heb ik ook met het Gelders gehoord ook met Hermus in Vredenburg en ik kan me nog goed herinneren wat een geweldige uitvoering dat was.
Dit was zeker een hele goede uitvoering doch de akoestiek dempde de¨grootsheid¨van dit werk nogal en voor dit werk is dat een danig gemis.
Wel opmerkelijk dat het Utregse een betere akoestiek heeft dan de zaal in de hoofdstad van een land.
Hermus is in mijn ogen een groots pleitbezorger van dit werk.
Precies de juiste balans weet hij te treffen in koper/strijkers/slagwerk/hout.
Bijna alle groepen waren zeer goed met name de piccolo(heel erg goed)de althobo(deze kreeg alle ruimte van Hermus om zijn partij te spelen geen directie wat ik zag iig in de klaagzang na de climax in deel 1)hoorns heel goed en niet te vergeten de trompetten.
Sowiewo al het koper en hout zeer verzorgd!! Bravo!
Helaas was er 1 groep die mij minder bekoorde en dat waren de eerste violen.
Die groep was beduidend minder in mijn opinie vooral in de zachte delen in het eerste deel en dat is wel jammer want Hermus bouwt dit deel zo goed op.
Ik kon die problemen niet terug vinden bij de tweede violen noch de alten/celli en bassen.
Wat ook niet hielp waren een paar luidruchtige mensen in de zaal die de mooie opbouw ruw verstoorde(vooral in deel 1).
Toch weet Hermus je aandacht stevig vast te houden met zijn directi, de opbouw in deel 1 was heel goed en hij houdt je op het puntje van de stoel.
Tot het hele orkest uitmondt in een typische Sjostakovitsj heksenketel.
Luid(niet te luid!)rauw en als een mes door je ziel dat eerste deel gevolgd door een eenzaam relaas door de althobo, schitterend!
Wat een prachtige klank die de alt hoboist maakt, echt geweldig!
In het scherzo komen vooral de koperblazers heel goed naar voren en dan vooral de piccolo.
Ik kan niet genoeg zeggen hoe goed zij was en in elk deel!
Maar ook de Es pieper die samen die schrille klanken kunnen maken super!
Het zijn instrumenten die kunnen schreeuwen wat het was om te leven in die oorlogstijd.
Dan deel 3 en toch wel mijn favoriete deel van het werk.
Een moordend tempo geeft Hermus aan om de bommen te ontwijken die wordt gestart in de alten en meedogenloos verder walst om te stoppen voor een hoempapa band.
Het leek inderdaad wel circusmuziek en dat klink zo enorm wrang na het eerste deel.
Trompet solo was super net als het slagwerk en de overige koperblazers die het opzettelijk blije stuk zo enorm sarcastisch maakt, dit stuk doet wel een beetje denken aan Klezmer muziek die dat ook zo goed kan.
Met een knal wordt het vierde deel ingezet.
Ook hier weer heel fijn spel van fluit/klarinet/piccolo/hoorn.
Het laatste deel is wel het deel waar ik het minste mee heb.
Doch weet Hermus mijn hoofd er goed bij te houden tot de aller laatste noot.
Wie weet schrijf ik nog wat meer erover maar ik heb een top middag gehad in Brussel!]]> http://www.klassiek.freebb.be/thread-391.html Mon, 02 Oct 2023 12:55:40 +0200 http://www.klassiek.freebb.be/thread-391.html
Het Symfonieorkest van de Munt stond, in een bomvol Bozar, onder leiding van Alain Altinoglu. De eerste drie delen waren goed en een mooie opbouw voor wat erna nog moest komen. Het vierde deel zat wel bij mijn mindere uitvoeringen, Nora Gubisch moet nog een paar boterhammen eten denk ik. Ik miste wat bezieling, volume en expressie. Tegen dan was ik ook al weer tot de conclusie gekomen dat Mahler tijdens het componeren van dit werk echt niet veel sympathie had voor de trompetten. Het is dus echt vreselijk geschreven wat dit werk volgens mij één van de grotere/moeilijkere uitdagingen maakt, misschien nog meer dan zijn Trauermarsch in zijn 5e.

Het vijfde deel, waar je toch eigenlijk voor komt als je eerlijk moet zijn, begon al super en liet het beste vermoeden. De noten bij de eerste trombonesolo zaten bij de beste die ik al uit dat instrument heb weten komen. Kort erna volgde het choraal met de vier trombones samen, één van mijn lievelingspassages in dit werk. Het was fantastisch gespeeld: intiem, prachtige klankkleuren en perfecte intonatie (idem qua niveau als tijdens 2e Mahler met NOB, wat toen al beste ooit was). De overname door de rest van het orkest bracht een eerste 'wauw-gevoel', en dat is niet meer weggegaan tot tijdens de slotnoten. Ik denk dat dit nog maar de 3e keer (Yannick in 3e Mahler en Jaap in Titan) is op bijna 500 concerten dat ik zo'n lange en intense spanningsboog heb meegemaakt. Vanaf dan werd het een rollercoaster aan emoties. Bij momenten had ik zoiets van dit is gewoon 'te goed'. Het is natuurlijk fantastisch geschreven, maar om er als orkest en dirigent echt alles qua potentie uit te halen lukt toch niet zo vaak heb ik (jammer genoeg) al ondervonden. Het was zeker niet puur op effect gespeeld, wel met een diep Mahler-gevoel en echt met de perfecte intensiteit gebracht. De sound uit de coulissen was trouwens ook top. Na de vele climaxen begreep ik voor het eerst ten volle het nut en noodzaak van de rust die even wordt ingebouwd vooraleer het koor inzet. De 4 coulissen-hoorns kwamen al heel snel op scène (nog nooit zo vroeg geweten), maar dat was een hele goeie zet want dit leidde tot een prachtige hoornklank bij de start van het koorgedeelte. Het Koor & Kooracademie van de Munt hebben het schitterend gedaan. Je voelde ook dat ze nog net dat tikkeltje overschot gingen hebben voor de ultieme finale en dat kwam er dan ook uit, super gewoon. Ilse Eerens was ook top. Voor een stuk is het wel allemaal in een waas verlopen. Het was soms een moeilijke keuze tussen pure focus op die prachtige prestatie of het puur emotioneel volgen, maar we zullen dit maar onder de noemer luxe-dilemma plaatsen.

Wat een plezier en een genoegen om zo'n uitvoering te mogen meemaken. En ik was duidelijk niet alleen met die opinie: het dak is eraf gegaan! Zelden zo'n stormachtig applaus geweten. Na het applaus riep er nog iemand een luide 'MERCI' en dat vatte het echt wel prachtig samen. Met Ono (die ik de avond ervoor in Ein Heldenleben heb gehoord) en Altinoglu worden we toch bij twee Brusselse orkesten zeer hard verwend! Mijn seizoenshoogepunt is dit seizoen vroeg gevallen. Een uitvoering om nooit meer te vergeten!!!]]>
Het Symfonieorkest van de Munt stond, in een bomvol Bozar, onder leiding van Alain Altinoglu. De eerste drie delen waren goed en een mooie opbouw voor wat erna nog moest komen. Het vierde deel zat wel bij mijn mindere uitvoeringen, Nora Gubisch moet nog een paar boterhammen eten denk ik. Ik miste wat bezieling, volume en expressie. Tegen dan was ik ook al weer tot de conclusie gekomen dat Mahler tijdens het componeren van dit werk echt niet veel sympathie had voor de trompetten. Het is dus echt vreselijk geschreven wat dit werk volgens mij één van de grotere/moeilijkere uitdagingen maakt, misschien nog meer dan zijn Trauermarsch in zijn 5e.

Het vijfde deel, waar je toch eigenlijk voor komt als je eerlijk moet zijn, begon al super en liet het beste vermoeden. De noten bij de eerste trombonesolo zaten bij de beste die ik al uit dat instrument heb weten komen. Kort erna volgde het choraal met de vier trombones samen, één van mijn lievelingspassages in dit werk. Het was fantastisch gespeeld: intiem, prachtige klankkleuren en perfecte intonatie (idem qua niveau als tijdens 2e Mahler met NOB, wat toen al beste ooit was). De overname door de rest van het orkest bracht een eerste 'wauw-gevoel', en dat is niet meer weggegaan tot tijdens de slotnoten. Ik denk dat dit nog maar de 3e keer (Yannick in 3e Mahler en Jaap in Titan) is op bijna 500 concerten dat ik zo'n lange en intense spanningsboog heb meegemaakt. Vanaf dan werd het een rollercoaster aan emoties. Bij momenten had ik zoiets van dit is gewoon 'te goed'. Het is natuurlijk fantastisch geschreven, maar om er als orkest en dirigent echt alles qua potentie uit te halen lukt toch niet zo vaak heb ik (jammer genoeg) al ondervonden. Het was zeker niet puur op effect gespeeld, wel met een diep Mahler-gevoel en echt met de perfecte intensiteit gebracht. De sound uit de coulissen was trouwens ook top. Na de vele climaxen begreep ik voor het eerst ten volle het nut en noodzaak van de rust die even wordt ingebouwd vooraleer het koor inzet. De 4 coulissen-hoorns kwamen al heel snel op scène (nog nooit zo vroeg geweten), maar dat was een hele goeie zet want dit leidde tot een prachtige hoornklank bij de start van het koorgedeelte. Het Koor & Kooracademie van de Munt hebben het schitterend gedaan. Je voelde ook dat ze nog net dat tikkeltje overschot gingen hebben voor de ultieme finale en dat kwam er dan ook uit, super gewoon. Ilse Eerens was ook top. Voor een stuk is het wel allemaal in een waas verlopen. Het was soms een moeilijke keuze tussen pure focus op die prachtige prestatie of het puur emotioneel volgen, maar we zullen dit maar onder de noemer luxe-dilemma plaatsen.

Wat een plezier en een genoegen om zo'n uitvoering te mogen meemaken. En ik was duidelijk niet alleen met die opinie: het dak is eraf gegaan! Zelden zo'n stormachtig applaus geweten. Na het applaus riep er nog iemand een luide 'MERCI' en dat vatte het echt wel prachtig samen. Met Ono (die ik de avond ervoor in Ein Heldenleben heb gehoord) en Altinoglu worden we toch bij twee Brusselse orkesten zeer hard verwend! Mijn seizoenshoogepunt is dit seizoen vroeg gevallen. Een uitvoering om nooit meer te vergeten!!!]]> http://www.klassiek.freebb.be/thread-390.html Sun, 30 Apr 2023 00:29:29 +0200 http://www.klassiek.freebb.be/thread-390.html Ik had verwacht in een file te komen maar wat ik meemaakte was een verschrikking.
De hele ring stond vol evenals de wegen naar het centrum. Uiteindelijk maar bij Apcoa de auto geparkeerd en verder gelopen naar de zaal.
Gelukkig kon ik nu wel even naar het toilet na de vorige keer toen ik daar zelfs geen tijd voor had,wat een stad,zelfs Amsterdam is niet zo erg.
Voor de pauze Mozart en zelfs Kris was in de zaal wat ik niet had gedacht.
Ik vond het wel leuk al is me de uitvoering niet bij gebleven.
Als ik het deel voor de pauze zou hebben gemist zou dat ook niet een ramp zijn geweest.
Ik heb voor de uitvoering nog even met de man gesproken die naast me zat en die wist me te vertellen dat de uitvoering op Klara te beluisteren was live en hij kon me ook melden dat hij op de fiets was. Hij klonk niet als een Antwerpenaar en dat kon hij bevestigen want hij kwam van oorsprong uit Mechelen. Was een leuke onderonsje en ook na de pauze hebben we even gekletst omdat hij wilde weten wat er zou komen en vroeg mij als¨kenner¨wat hij mocht gaan verwachten.
De uitvoering: Ik heb Jaap van Zweden al een keer eerder dit werk horen dirigeren en dat was in het Concertgebouw. Toen was het een hele goede uitvoering waar ik erg van heb genoten al denk ik dat de Achtste misschien meer geschikt is voor hem.
Wat me opviel was dat de slagwerker die het thema begint a la de Bolero in het midden van het orkest was gezeteld.
Dit deed denken aan de uitvoering van het RPHO met Yannick en ondanks dat zijn Vierde en Dertiende geweldig waren was zijn Zevende een teleurstelling vooral het openingsdeel was toen niet goed.
Hij herpakte zich een beetje met de andere delen maar het deed het me niks meer.
Bij Jaap van Zweden was dat gelukkig niet het geval maar ik bemerkte wel een overeenkomst omdat het eerste deel wel harder was dan de andere delen.
Het werd in ieder geval niet te luid en ik kon alles nog volgen maar het had niet meer moeten zijn was toch wel het randje.
Wat me erg opviel was dat de hoornisten aan de linkerkant duidelijk zwakker waren dan die aan de rechterkant(de partituur vraagt om 8 hoorns!en ook verdubbeling op trompetten,trombones en harpen).
Voor de rest waren de blazers allemaal goed tot zeer goed met vooral de eerste klarinetist die een heel mooie klank had.
Wat de klarinetten betreft die waren aangevuld met een Es pieper en een basklarinet.
En zoals gewoonlijk bij een DDS grote symfonie mag de piccolo niet ontbreken.
Persoonlijk vond ik het vanaf deel 2 toch beter worden en het eerste deel is wel een onderdeel van dit werk waar ik een ambivalent gevoel bij heb.
Het is een mooi staaltje orkestratiewerk maar ik krijg er soms wat Beethoven 9 problemen soms mee.
Beethoven 9 vind ik tot het laatste deel erg mooi maar dan komt die Ode an die Freude.
Ook al hint hij in de vorige delen er op lijkt het net alsof het een ander werk geworden is.
Dat is het ook met dit werk,in dat opzicht is de Achtste en dan zeker het eerste deel superieur aan dit deel.
Maar de laatste 3 delen daar komt pas de ziel van het werk naar buiten en zeker in het derde deel.
Ik heb enorm genoten van het derde deel en ook zeker van het aansluitende vierde.
Het Antwerpse was goed in vorm en het coda was erg mooi en bouwde mooi op naar die laatste noten die alles behalve bevrijdend zijn.
De symfonie eindigt groots maar is geen triomf,het is een testament van vastberadenheid die uiteindelijk zorgt dat de oorlog gewonnen gaat worden maar met heel veel lijken op de grond.
In dat opzicht is de finale van de Achtste een stuk opgewekter ondanks dat die niet groots eindigt en ophoudt met het idee dat alles weer hetzelfde wordt als voor de oorlog.
Life goes on zal ik maar zeggen.
Het concert was super en ik was blij gegaan geweest te zijn,de terugweg verliep bijzonder snel.
Na afloop nog even gesproken met Kris met een drankje erbij om even gedachten te wisselen wat wel weer ff erg fijn was.
Al met al een leuke avond.

Gehoord:
Jaap van Zweden dirigent
Kirill Gerstein piano
Mozart Pianoconcerto nr. 17 in G, KV 453
Sjostakovitsj Symfonie nr. 7 in C, opus 60, 'Leningrad'
Antwerp Symphony Orchestra.]]> Ik had verwacht in een file te komen maar wat ik meemaakte was een verschrikking.
De hele ring stond vol evenals de wegen naar het centrum. Uiteindelijk maar bij Apcoa de auto geparkeerd en verder gelopen naar de zaal.
Gelukkig kon ik nu wel even naar het toilet na de vorige keer toen ik daar zelfs geen tijd voor had,wat een stad,zelfs Amsterdam is niet zo erg.
Voor de pauze Mozart en zelfs Kris was in de zaal wat ik niet had gedacht.
Ik vond het wel leuk al is me de uitvoering niet bij gebleven.
Als ik het deel voor de pauze zou hebben gemist zou dat ook niet een ramp zijn geweest.
Ik heb voor de uitvoering nog even met de man gesproken die naast me zat en die wist me te vertellen dat de uitvoering op Klara te beluisteren was live en hij kon me ook melden dat hij op de fiets was. Hij klonk niet als een Antwerpenaar en dat kon hij bevestigen want hij kwam van oorsprong uit Mechelen. Was een leuke onderonsje en ook na de pauze hebben we even gekletst omdat hij wilde weten wat er zou komen en vroeg mij als¨kenner¨wat hij mocht gaan verwachten.
De uitvoering: Ik heb Jaap van Zweden al een keer eerder dit werk horen dirigeren en dat was in het Concertgebouw. Toen was het een hele goede uitvoering waar ik erg van heb genoten al denk ik dat de Achtste misschien meer geschikt is voor hem.
Wat me opviel was dat de slagwerker die het thema begint a la de Bolero in het midden van het orkest was gezeteld.
Dit deed denken aan de uitvoering van het RPHO met Yannick en ondanks dat zijn Vierde en Dertiende geweldig waren was zijn Zevende een teleurstelling vooral het openingsdeel was toen niet goed.
Hij herpakte zich een beetje met de andere delen maar het deed het me niks meer.
Bij Jaap van Zweden was dat gelukkig niet het geval maar ik bemerkte wel een overeenkomst omdat het eerste deel wel harder was dan de andere delen.
Het werd in ieder geval niet te luid en ik kon alles nog volgen maar het had niet meer moeten zijn was toch wel het randje.
Wat me erg opviel was dat de hoornisten aan de linkerkant duidelijk zwakker waren dan die aan de rechterkant(de partituur vraagt om 8 hoorns!en ook verdubbeling op trompetten,trombones en harpen).
Voor de rest waren de blazers allemaal goed tot zeer goed met vooral de eerste klarinetist die een heel mooie klank had.
Wat de klarinetten betreft die waren aangevuld met een Es pieper en een basklarinet.
En zoals gewoonlijk bij een DDS grote symfonie mag de piccolo niet ontbreken.
Persoonlijk vond ik het vanaf deel 2 toch beter worden en het eerste deel is wel een onderdeel van dit werk waar ik een ambivalent gevoel bij heb.
Het is een mooi staaltje orkestratiewerk maar ik krijg er soms wat Beethoven 9 problemen soms mee.
Beethoven 9 vind ik tot het laatste deel erg mooi maar dan komt die Ode an die Freude.
Ook al hint hij in de vorige delen er op lijkt het net alsof het een ander werk geworden is.
Dat is het ook met dit werk,in dat opzicht is de Achtste en dan zeker het eerste deel superieur aan dit deel.
Maar de laatste 3 delen daar komt pas de ziel van het werk naar buiten en zeker in het derde deel.
Ik heb enorm genoten van het derde deel en ook zeker van het aansluitende vierde.
Het Antwerpse was goed in vorm en het coda was erg mooi en bouwde mooi op naar die laatste noten die alles behalve bevrijdend zijn.
De symfonie eindigt groots maar is geen triomf,het is een testament van vastberadenheid die uiteindelijk zorgt dat de oorlog gewonnen gaat worden maar met heel veel lijken op de grond.
In dat opzicht is de finale van de Achtste een stuk opgewekter ondanks dat die niet groots eindigt en ophoudt met het idee dat alles weer hetzelfde wordt als voor de oorlog.
Life goes on zal ik maar zeggen.
Het concert was super en ik was blij gegaan geweest te zijn,de terugweg verliep bijzonder snel.
Na afloop nog even gesproken met Kris met een drankje erbij om even gedachten te wisselen wat wel weer ff erg fijn was.
Al met al een leuke avond.

Gehoord:
Jaap van Zweden dirigent
Kirill Gerstein piano
Mozart Pianoconcerto nr. 17 in G, KV 453
Sjostakovitsj Symfonie nr. 7 in C, opus 60, 'Leningrad'
Antwerp Symphony Orchestra.]]> http://www.klassiek.freebb.be/thread-389.html Fri, 28 Apr 2023 15:24:28 +0200 http://www.klassiek.freebb.be/thread-389.html
Ze hadden het podium in Bozar vergroot maar daar was eigenlijk geen reden toe, en dan weet je al dat het problematisch wordt. De bus met strijkers was precies verloren gereden, maar Herreweghe kennende waren ze heel bewust thuisgelaten. Met een strijker-kamerensemble aan dit werk beginnen is een hopeloze opgave, en dit bleek ook al snel in de praktijk. De balans tussen het koor en het orkest was dus dramatisch te noemen, eigenlijk zelden een orkest zo op de achtergrond geweten. Ik had het Antwerp Symphony Orchestra vorige week nog gehoord met de 7e Symfonie van Shostakovich, en dit werk heeft me, dankzij het orkest, elke seconde geboeid (wat niet kan gezegd worden van de Mozart voor de pauze, sowieso een draak van een combinatie trouwens). Dus aan de kwaliteiten van het orkest lag het niet, dan kijk ik toch richting dirigent natuurlijk.

Ik was voor de aanvang van het werk naar de 4 trompetten in de zaal aan het speuren, maar niet te vinden. Kort voor het Tuba Mirum gingen de deuren op het podium openen en dus wist ik ook al direct 'foute boel'. Het Tuba Mirum kan wondermooi zijn en misschien zelfs het hoogtepunt van gans het werk als het echt perfect wordt gebracht (zoals bij mijn laatste uitvoering in Rotterdam). Maar hier was het mak en tam, en dan nog met intonatieproblemen erbij. Het effect waarbij de trompetten in de zaal de aandacht vragen en in interactie gaan met het orkest was door de opstelling al op voorhand om zeep, voeg daar nog eens een zwakke uitvoering bij en dan weet je het wel: het ging volledig de mist in.

Collegium Vocale Gent was een 85-achtig man/vrouw sterk en zoals steeds absolute top! Alhoewel ik tijdens de tweede helft merkte dat ze wat zoekende waren qua intensiteit omdat de balans met de strijkers volledig zoek was. Maar ik heb echt intens genoten van hun bijdrage waarbij de articulatie en zuiverheid hun handelswerken zijn.

De solisten zijn natuurlijk een groot onderdeel van dit werk. De aanzet van de tenor, Ilker Arcayürek, deed niet het beste vermoeden, maar er kwam gelukkig snel beterschap, maar hij had wel niet het niveau van de andere solisten. Een top tenor is tegenwoordig bijna niet meer te betalen natuurlijk. De bas, Tareq Nazmi, bracht veel diepgang, expressie en volume. De mezzo, Sophie Harmsen, was ook uitstekend en had een prachtige emotionele inleving. Maar dan komen we bij op de sopraan, Eleanor Lyons, WAT een niveau, ik ben gewoon van mijn stoel geblazen. In het Libera Me is ze zelfs boven het koor uitgeraakt (en dit volledig zuiver), echt een wauw-moment. Ik zou haar dolgraag eens in 2e Mahler horen.

De combinatie van het niveau van de solisten en het koor ga je maar zelden tegenkomen. Net daarom dat het zo jammer was dat het niet met een dirigent was die dit werk niet als Bach aanziet. Echt een bizarre uitvoering, ik heb me bij momenten zitten doodergeren en dan op andere momenten intens genoten. Uiteindelijk wel content dat ik ben geweest, maar ze hadden de dirigent en het kamerorkest misschien beter thuisgelaten (wel erg om dit te moeten schrijven).

Straks naar mijn 4e concert op 8 dagen tijd, waarbij ik hier graag nog even dank wil betuigen aan De Munt en het NOB om de 3e Symfonie van Glière te hebben gebracht, een echte ontdekking en iets waar ik zonder één seconde twijfel opnieuw zou naar gaan luisteren, maar ga ik ooit nog die kans krijgen is een groot vraagteken.]]>
Ze hadden het podium in Bozar vergroot maar daar was eigenlijk geen reden toe, en dan weet je al dat het problematisch wordt. De bus met strijkers was precies verloren gereden, maar Herreweghe kennende waren ze heel bewust thuisgelaten. Met een strijker-kamerensemble aan dit werk beginnen is een hopeloze opgave, en dit bleek ook al snel in de praktijk. De balans tussen het koor en het orkest was dus dramatisch te noemen, eigenlijk zelden een orkest zo op de achtergrond geweten. Ik had het Antwerp Symphony Orchestra vorige week nog gehoord met de 7e Symfonie van Shostakovich, en dit werk heeft me, dankzij het orkest, elke seconde geboeid (wat niet kan gezegd worden van de Mozart voor de pauze, sowieso een draak van een combinatie trouwens). Dus aan de kwaliteiten van het orkest lag het niet, dan kijk ik toch richting dirigent natuurlijk.

Ik was voor de aanvang van het werk naar de 4 trompetten in de zaal aan het speuren, maar niet te vinden. Kort voor het Tuba Mirum gingen de deuren op het podium openen en dus wist ik ook al direct 'foute boel'. Het Tuba Mirum kan wondermooi zijn en misschien zelfs het hoogtepunt van gans het werk als het echt perfect wordt gebracht (zoals bij mijn laatste uitvoering in Rotterdam). Maar hier was het mak en tam, en dan nog met intonatieproblemen erbij. Het effect waarbij de trompetten in de zaal de aandacht vragen en in interactie gaan met het orkest was door de opstelling al op voorhand om zeep, voeg daar nog eens een zwakke uitvoering bij en dan weet je het wel: het ging volledig de mist in.

Collegium Vocale Gent was een 85-achtig man/vrouw sterk en zoals steeds absolute top! Alhoewel ik tijdens de tweede helft merkte dat ze wat zoekende waren qua intensiteit omdat de balans met de strijkers volledig zoek was. Maar ik heb echt intens genoten van hun bijdrage waarbij de articulatie en zuiverheid hun handelswerken zijn.

De solisten zijn natuurlijk een groot onderdeel van dit werk. De aanzet van de tenor, Ilker Arcayürek, deed niet het beste vermoeden, maar er kwam gelukkig snel beterschap, maar hij had wel niet het niveau van de andere solisten. Een top tenor is tegenwoordig bijna niet meer te betalen natuurlijk. De bas, Tareq Nazmi, bracht veel diepgang, expressie en volume. De mezzo, Sophie Harmsen, was ook uitstekend en had een prachtige emotionele inleving. Maar dan komen we bij op de sopraan, Eleanor Lyons, WAT een niveau, ik ben gewoon van mijn stoel geblazen. In het Libera Me is ze zelfs boven het koor uitgeraakt (en dit volledig zuiver), echt een wauw-moment. Ik zou haar dolgraag eens in 2e Mahler horen.

De combinatie van het niveau van de solisten en het koor ga je maar zelden tegenkomen. Net daarom dat het zo jammer was dat het niet met een dirigent was die dit werk niet als Bach aanziet. Echt een bizarre uitvoering, ik heb me bij momenten zitten doodergeren en dan op andere momenten intens genoten. Uiteindelijk wel content dat ik ben geweest, maar ze hadden de dirigent en het kamerorkest misschien beter thuisgelaten (wel erg om dit te moeten schrijven).

Straks naar mijn 4e concert op 8 dagen tijd, waarbij ik hier graag nog even dank wil betuigen aan De Munt en het NOB om de 3e Symfonie van Glière te hebben gebracht, een echte ontdekking en iets waar ik zonder één seconde twijfel opnieuw zou naar gaan luisteren, maar ga ik ooit nog die kans krijgen is een groot vraagteken.]]> http://www.klassiek.freebb.be/thread-388.html Sun, 26 Mar 2023 22:58:07 +0200 http://www.klassiek.freebb.be/thread-388.html Het orkest Bellitoni stond deze zondagmiddag in handen van Jurjen Hempel.
Het orket Bellitoni is een amateurorkest maar wel hele goede.
Het eerste stuk was het Eerste Vioolconcert van Dmitri Sjostakovitsj.
Solist was Niek Baar. Ik heb bijzonder genoten van dit werk.
Je merkt wel dat het amateurs zijn niet alles is loepzuiver ook niet van de solist maar dat mag de pret absoluut niet drukken.
Wat verreweg het belangrijkste is de intentie en dat was ruim aanwezig deze middag.
De strijkers voelden aan als een warm deken en vooral de houtblazers zijn erg sterk.
Het tweede deel is wel het hoogtepunt van dit werk met zijn typerende Sjostakovitsj heksenketel en de vele DSCH motieven die keer op keer terug komen in het scherzo.
De hoorns hadden hadden het wel moeilijk in het begin van het derde deel maar gelukkig herpakte men zichzelf weer snel.
Vooral in het cadenza hoor je dat ook de solist niet helemaal zuiver is maar ook hier houdt Niek Baar de luisteraar vast in het werk.
Al met al een prima uitvoering,erg genoten!
Na de pauze de gehele Vuurvogel van Stravinsky.
Er zijn ook kortere suites maar die vind ik niet leuk je mist de spanningsopbouw van het werk heel erg.
Wat me deze middag voor het eerst opviel was dat er geen trompetten en trombones in het Eerste Vioolconcert zitten maar die waren ruim aanwezig in de Vuurvogel.
Niet alleen dat maar ook 3 harpen,een celesta,piano en veel slagwerk.
Ook hier soms wat onzuiverheden maar al met al waren alle groepen behoorlijk sterk.
De opbouw naar de helse dans van de onderdanen van Kashei was super en ik genoot van de schitterende opbouw en Hempel weet het orkest goed te bedwingen zonder dat het teveel wordt.
Ook naar de uiteindelijke climax zat ik in spanning te luisteren naar de geweldige ontknoping van dit super leuke werk.
jammer dat mijn zoon er dit keer niet bij was want dan had hij ook zeker genoten.
Een super leuke dag na een toch vreselijke zaterdag op persoonlijk vlak maar dit maakte het weekend toch nog geslaagd!
Jammergenoeg was de zaal niet helemaal gevuld en ik heb professionele orkesten gehoord die slechter waren dan dit orkest.
Heel blij weer eens in de hoofdstad geweest te zijn en in het mooie Concertgebouw.

Bellitoni Orkest o.l.v. Jurjen Hempel.
Solist Niek Baar.
Vioolconcert nr 1 Sjostakovitsj
Gehele ballet suite De Vuurvogel Stravinsky]]> Het orkest Bellitoni stond deze zondagmiddag in handen van Jurjen Hempel.
Het orket Bellitoni is een amateurorkest maar wel hele goede.
Het eerste stuk was het Eerste Vioolconcert van Dmitri Sjostakovitsj.
Solist was Niek Baar. Ik heb bijzonder genoten van dit werk.
Je merkt wel dat het amateurs zijn niet alles is loepzuiver ook niet van de solist maar dat mag de pret absoluut niet drukken.
Wat verreweg het belangrijkste is de intentie en dat was ruim aanwezig deze middag.
De strijkers voelden aan als een warm deken en vooral de houtblazers zijn erg sterk.
Het tweede deel is wel het hoogtepunt van dit werk met zijn typerende Sjostakovitsj heksenketel en de vele DSCH motieven die keer op keer terug komen in het scherzo.
De hoorns hadden hadden het wel moeilijk in het begin van het derde deel maar gelukkig herpakte men zichzelf weer snel.
Vooral in het cadenza hoor je dat ook de solist niet helemaal zuiver is maar ook hier houdt Niek Baar de luisteraar vast in het werk.
Al met al een prima uitvoering,erg genoten!
Na de pauze de gehele Vuurvogel van Stravinsky.
Er zijn ook kortere suites maar die vind ik niet leuk je mist de spanningsopbouw van het werk heel erg.
Wat me deze middag voor het eerst opviel was dat er geen trompetten en trombones in het Eerste Vioolconcert zitten maar die waren ruim aanwezig in de Vuurvogel.
Niet alleen dat maar ook 3 harpen,een celesta,piano en veel slagwerk.
Ook hier soms wat onzuiverheden maar al met al waren alle groepen behoorlijk sterk.
De opbouw naar de helse dans van de onderdanen van Kashei was super en ik genoot van de schitterende opbouw en Hempel weet het orkest goed te bedwingen zonder dat het teveel wordt.
Ook naar de uiteindelijke climax zat ik in spanning te luisteren naar de geweldige ontknoping van dit super leuke werk.
jammer dat mijn zoon er dit keer niet bij was want dan had hij ook zeker genoten.
Een super leuke dag na een toch vreselijke zaterdag op persoonlijk vlak maar dit maakte het weekend toch nog geslaagd!
Jammergenoeg was de zaal niet helemaal gevuld en ik heb professionele orkesten gehoord die slechter waren dan dit orkest.
Heel blij weer eens in de hoofdstad geweest te zijn en in het mooie Concertgebouw.

Bellitoni Orkest o.l.v. Jurjen Hempel.
Solist Niek Baar.
Vioolconcert nr 1 Sjostakovitsj
Gehele ballet suite De Vuurvogel Stravinsky]]> http://www.klassiek.freebb.be/thread-387.html Sun, 29 Jan 2023 21:29:42 +0100 http://www.klassiek.freebb.be/thread-387.html
Ik was lang in twijfel of ik het concert wel zou bijwonen; ik had dit werk pas 2 weken geleden met het Koninklijk Concertgebouworkest gehoord. Maar het wordt zo zelden gespeeld dat ik elke kans op een uitvoering wou grijpen. Bij de vorige interpretatie van Brussels Philharmonic een 10-tal jaar terug werd er intern wat smalend over een 'Ardennensymfonie' gesproken, maar deze keer voelde ik me echt wel in de Alpen! Het is trouwens mijn favoriete vakantiebestemming en dit werk beschrijft een dag in de bergen op wonderbaarlijke wijze.

Zoals gebruikelijk speelde het orkest met een verminderde strijkersbezetting, budgettair een noodzaak, maar het blijft wat jammer. Het was een eerste kennismaking met Nikolaj Szeps-Znaider, die ik hiervoor enkel als solist in Sibelius had gehoord, als dirigent. Al na enkele maten zat ik in het stuk en dat is tot het einde zo gebleven. Ongewild was ik constant aan het vergelijken met de uitvoering van het KCO en die balans viel (misschien een beetje verrassend) vaak in het voordeel van Brussels Philharmonic uit. Het orkest had er duidelijk zin in en het was overduidelijk dat er goed was gewerkt tijdens de repetities. Met de zonsopgang kwam er al snel een eerste hoogtepunt. Alles wat perfect in balans, met een goed gedoseerde intensiteit. De gemiddelde kwaliteit van de muzikanten van het KCO ligt natuurlijk een trapje hoger, maar dat werd hier ruimschoots gecompenseerd door de inleving in het werk.

Tot mijn grote vreugde werd het gedeelte waar de coulissen-kopers (met een bijna volledige bezetting) erbij komen niet verstoord door geroezemoes in de zaal (eerste keer dat dit lukt). Wel wat jammer dat het door die extra muzikanten tegenwoordig een bijna onbetaalbare productie is geworden. 'Op de top' werd prachtig gebracht, zonder dat de kopers erover gingen, dat is trouwens nooit gebeurd, eigenlijk mag dat wel eens van mij (puur persoonlijk), maar achteraf gezien heb ik dat extreem kopergeweld niet gemist en droeg het bij aan de eenheid van de uitvoering. Er zit sowieso veel fragiel koper-werk in, zowel voor de 4 trombones samen, 1e trompet, 1e hoorn en de Wagner-tuba's (die sowieso al een hel zijn om zonder intonatieproblemen te bespelen). De solo-passage van de tuba was indrukwekkend. En hetzelfde kan gezegd worden van het solowerk van de houtblazers dat op het niveau van het KCO zat. Otto Derolez trok de strijkers zodat de verminderde bezetting bijna niet te horen was. Ik wil zeker de contrasbassen hier vermelden want die waren zeer opmerkelijk aanwezig, en dit in positieve zin!

In de aanloop naar het onweer miste ik een beetje het pure angstige marmotten-gepiep door de 1e hobo, maar dit lukt slechts zelden. Tijdens het onweer zelf hoorde ik zeer puik werk van de pauken en grote trom! En bij de laatste felle donderslagen mocht het orkest eens volledig los gaan van de dirigent. Vaak is dit het laatste echte hoogtepunt en is het een klein beetje wachten op het einde, maar niet deze keer; Nikolaj Szeps-Znaider heeft een ongelooflijke spanningsboog gecreëerd die hij tot einde heeft weten vast te houden. Dit was zeer intens genieten waarbij ik elke noot absorbeerde. Het gaat hierbij bij momenten zeer hoog voor de kopers, vooral voor de 1e hoorn. Ik vond het echt jammer dat de slotmaten er zo snel aankwamen.

Qua beleving staat deze uitvoering een trapje boven deze van het KCO, die ook echt wel goed was trouwens, dat is toch een referentie denk ik! Het publiek gaf een zeer dankbaar en waarderend applaus en ik zag dat ook de muzikanten heel tevreden waren van de dirigent! Ik hoop Nikolaj Szeps-Znaider zeker nog eens terug te zien als dirigent. Grote dank aan Brussels Philharmonic om dit fantastisch werk op zo'n prachtige en belevende manier te hebben gebracht!]]>
Ik was lang in twijfel of ik het concert wel zou bijwonen; ik had dit werk pas 2 weken geleden met het Koninklijk Concertgebouworkest gehoord. Maar het wordt zo zelden gespeeld dat ik elke kans op een uitvoering wou grijpen. Bij de vorige interpretatie van Brussels Philharmonic een 10-tal jaar terug werd er intern wat smalend over een 'Ardennensymfonie' gesproken, maar deze keer voelde ik me echt wel in de Alpen! Het is trouwens mijn favoriete vakantiebestemming en dit werk beschrijft een dag in de bergen op wonderbaarlijke wijze.

Zoals gebruikelijk speelde het orkest met een verminderde strijkersbezetting, budgettair een noodzaak, maar het blijft wat jammer. Het was een eerste kennismaking met Nikolaj Szeps-Znaider, die ik hiervoor enkel als solist in Sibelius had gehoord, als dirigent. Al na enkele maten zat ik in het stuk en dat is tot het einde zo gebleven. Ongewild was ik constant aan het vergelijken met de uitvoering van het KCO en die balans viel (misschien een beetje verrassend) vaak in het voordeel van Brussels Philharmonic uit. Het orkest had er duidelijk zin in en het was overduidelijk dat er goed was gewerkt tijdens de repetities. Met de zonsopgang kwam er al snel een eerste hoogtepunt. Alles wat perfect in balans, met een goed gedoseerde intensiteit. De gemiddelde kwaliteit van de muzikanten van het KCO ligt natuurlijk een trapje hoger, maar dat werd hier ruimschoots gecompenseerd door de inleving in het werk.

Tot mijn grote vreugde werd het gedeelte waar de coulissen-kopers (met een bijna volledige bezetting) erbij komen niet verstoord door geroezemoes in de zaal (eerste keer dat dit lukt). Wel wat jammer dat het door die extra muzikanten tegenwoordig een bijna onbetaalbare productie is geworden. 'Op de top' werd prachtig gebracht, zonder dat de kopers erover gingen, dat is trouwens nooit gebeurd, eigenlijk mag dat wel eens van mij (puur persoonlijk), maar achteraf gezien heb ik dat extreem kopergeweld niet gemist en droeg het bij aan de eenheid van de uitvoering. Er zit sowieso veel fragiel koper-werk in, zowel voor de 4 trombones samen, 1e trompet, 1e hoorn en de Wagner-tuba's (die sowieso al een hel zijn om zonder intonatieproblemen te bespelen). De solo-passage van de tuba was indrukwekkend. En hetzelfde kan gezegd worden van het solowerk van de houtblazers dat op het niveau van het KCO zat. Otto Derolez trok de strijkers zodat de verminderde bezetting bijna niet te horen was. Ik wil zeker de contrasbassen hier vermelden want die waren zeer opmerkelijk aanwezig, en dit in positieve zin!

In de aanloop naar het onweer miste ik een beetje het pure angstige marmotten-gepiep door de 1e hobo, maar dit lukt slechts zelden. Tijdens het onweer zelf hoorde ik zeer puik werk van de pauken en grote trom! En bij de laatste felle donderslagen mocht het orkest eens volledig los gaan van de dirigent. Vaak is dit het laatste echte hoogtepunt en is het een klein beetje wachten op het einde, maar niet deze keer; Nikolaj Szeps-Znaider heeft een ongelooflijke spanningsboog gecreëerd die hij tot einde heeft weten vast te houden. Dit was zeer intens genieten waarbij ik elke noot absorbeerde. Het gaat hierbij bij momenten zeer hoog voor de kopers, vooral voor de 1e hoorn. Ik vond het echt jammer dat de slotmaten er zo snel aankwamen.

Qua beleving staat deze uitvoering een trapje boven deze van het KCO, die ook echt wel goed was trouwens, dat is toch een referentie denk ik! Het publiek gaf een zeer dankbaar en waarderend applaus en ik zag dat ook de muzikanten heel tevreden waren van de dirigent! Ik hoop Nikolaj Szeps-Znaider zeker nog eens terug te zien als dirigent. Grote dank aan Brussels Philharmonic om dit fantastisch werk op zo'n prachtige en belevende manier te hebben gebracht!]]> http://www.klassiek.freebb.be/thread-386.html Mon, 05 Dec 2022 19:11:20 +0100 http://www.klassiek.freebb.be/thread-386.html Wellicht ga ik zondag met mijn zoon hij is best benieuwd ernaar.

Vrijdag om 20:15 en de matinee op zondag om 14:15

https://www.rotterdamsphilharmonisch.nl/...stakovitsj]]> Wellicht ga ik zondag met mijn zoon hij is best benieuwd ernaar.

Vrijdag om 20:15 en de matinee op zondag om 14:15

https://www.rotterdamsphilharmonisch.nl/...stakovitsj]]> http://www.klassiek.freebb.be/thread-385.html Sun, 17 Jul 2022 14:21:04 +0200 http://www.klassiek.freebb.be/thread-385.html
Bij de uitvoering van The Empire Strikes Back domineerde het geluid van de film soms teveel over de muziek, maar dit was bij deze uitvoering absoluut niet het geval en de aandacht ging (terecht!) naar de sublieme muziek van John Williams. Bij het grote publiek is de muziek van 'A New Hope' gekender, gewoon omdat het het origineel is, en ook V is dankzij de Imperial March beroemd voor zijn muziek. In het laatste deel van de originele trilogie is er niet echt één specifieke soundtrack die eruit springt, maar zelf vind ik de laatste 40 minuten gewoon van het beste dat ooit geschreven is.

Ik had maar zicht op iets meer dan de helft van de het podium en dus geen visueel contact met de trompetten en trombones, wat toch een gemis was. De 1e hoorn was verdubbeld, gelukkig maar, want is een onmenselijk werk voor die muzikant. Het publiek rondom mij was iets minder stil dan tijdens V 3 jaar geleden, maar gelukkig was het het laatste half uur wel stil.

Het is misschien niet de beste Star Wars film met toch wat langere trage passages, die zeker na de ...? (de tel echt wel kwijt geraakt) uitvoering van deze film wat minder kunnen boeien. Maar de muziek tijdens de actiescènes maakte veel goed. Het was in tegenstelling tot de uitvoering in Lille wel 'vol' gespeeld, hierdoor gingen wel wat subtielere thema's en klankkleuren verloren, maar ik kon deze keuze hier wel smaken. De sterfscène van Yoda gaf het eerste kippenvel-moment met prachtig werk op de 1e hoorn.

Het Residentie Orkest speelt op een zeer hoog niveau. Gezien het hoge, vele en moeilijke werk voor kopers verwacht je ergens wel wat intonatieproblemen, maar het was zo zuiver dat ik me vaak heb afgevraagd 'is dit nu echt wel live gespeeld', een mooier compliment bestaat niet. Enkel bij de sterfscène van Darth Vader was er even een intonatie-probleempje bij de 1e hoorn, wat de uitvoering voor mij een menselijk karakter gaf. Het is sowieso 'vreselijk' geschreven. Bij de opnames voor de originele film kun je het wel een paar keer hernemen maar om gans die film live te moeten spelen is echt wel brutaal voor 1e hoorn en 1e trompet. Bij de toorts/crematie scène van Darth Vader was het werk van de 1e hoorn, zoals de rest van de film, fantastisch! Lijkt me ook wel zware opgave om dit 4 dagen na elkaar te moeten brengen voor de kopers.

Ik heb geprobeerd om me maximaal op het orkest/de muziek te concentreren en daar zijn me veel positieve zaken opgevallen: prachtig en zeer divers werk van het slagwerk, piccolo en tuba kwamen er regelmatig mooi uit, solowerk van 1e fluit was innemend en ook de harp was top, maar had eigenlijk dubbel gemoeten.

Het laatste deel van de film/uitvoering is voorbij gevlogen en hier krijgt het orkest geen seconde rust meer. De timing en intensiteit in de actiescènes waren subliem. De thema's rondom The Emperor waren het moment om de strijkers te laten schitteren.

Op het einde van de aftiteling heeft Dirk Brossé het prachtig opgebouwd en het is met een ongekende climax geëindigd, wat 1 seconde later de zaal liet ontploffen!!! met terecht zeer veel applaus, voor de 1e hoorn/hoorns en alles qua kopers/slagwerk, maar gelukkig deelden alle pupiters in het vele applaus. Een uitvoering om nooit meer te vergeten en plaats John Williams maar gerust in het rijtje van de allergrootste componisten!]]>
Bij de uitvoering van The Empire Strikes Back domineerde het geluid van de film soms teveel over de muziek, maar dit was bij deze uitvoering absoluut niet het geval en de aandacht ging (terecht!) naar de sublieme muziek van John Williams. Bij het grote publiek is de muziek van 'A New Hope' gekender, gewoon omdat het het origineel is, en ook V is dankzij de Imperial March beroemd voor zijn muziek. In het laatste deel van de originele trilogie is er niet echt één specifieke soundtrack die eruit springt, maar zelf vind ik de laatste 40 minuten gewoon van het beste dat ooit geschreven is.

Ik had maar zicht op iets meer dan de helft van de het podium en dus geen visueel contact met de trompetten en trombones, wat toch een gemis was. De 1e hoorn was verdubbeld, gelukkig maar, want is een onmenselijk werk voor die muzikant. Het publiek rondom mij was iets minder stil dan tijdens V 3 jaar geleden, maar gelukkig was het het laatste half uur wel stil.

Het is misschien niet de beste Star Wars film met toch wat langere trage passages, die zeker na de ...? (de tel echt wel kwijt geraakt) uitvoering van deze film wat minder kunnen boeien. Maar de muziek tijdens de actiescènes maakte veel goed. Het was in tegenstelling tot de uitvoering in Lille wel 'vol' gespeeld, hierdoor gingen wel wat subtielere thema's en klankkleuren verloren, maar ik kon deze keuze hier wel smaken. De sterfscène van Yoda gaf het eerste kippenvel-moment met prachtig werk op de 1e hoorn.

Het Residentie Orkest speelt op een zeer hoog niveau. Gezien het hoge, vele en moeilijke werk voor kopers verwacht je ergens wel wat intonatieproblemen, maar het was zo zuiver dat ik me vaak heb afgevraagd 'is dit nu echt wel live gespeeld', een mooier compliment bestaat niet. Enkel bij de sterfscène van Darth Vader was er even een intonatie-probleempje bij de 1e hoorn, wat de uitvoering voor mij een menselijk karakter gaf. Het is sowieso 'vreselijk' geschreven. Bij de opnames voor de originele film kun je het wel een paar keer hernemen maar om gans die film live te moeten spelen is echt wel brutaal voor 1e hoorn en 1e trompet. Bij de toorts/crematie scène van Darth Vader was het werk van de 1e hoorn, zoals de rest van de film, fantastisch! Lijkt me ook wel zware opgave om dit 4 dagen na elkaar te moeten brengen voor de kopers.

Ik heb geprobeerd om me maximaal op het orkest/de muziek te concentreren en daar zijn me veel positieve zaken opgevallen: prachtig en zeer divers werk van het slagwerk, piccolo en tuba kwamen er regelmatig mooi uit, solowerk van 1e fluit was innemend en ook de harp was top, maar had eigenlijk dubbel gemoeten.

Het laatste deel van de film/uitvoering is voorbij gevlogen en hier krijgt het orkest geen seconde rust meer. De timing en intensiteit in de actiescènes waren subliem. De thema's rondom The Emperor waren het moment om de strijkers te laten schitteren.

Op het einde van de aftiteling heeft Dirk Brossé het prachtig opgebouwd en het is met een ongekende climax geëindigd, wat 1 seconde later de zaal liet ontploffen!!! met terecht zeer veel applaus, voor de 1e hoorn/hoorns en alles qua kopers/slagwerk, maar gelukkig deelden alle pupiters in het vele applaus. Een uitvoering om nooit meer te vergeten en plaats John Williams maar gerust in het rijtje van de allergrootste componisten!]]> http://www.klassiek.freebb.be/thread-384.html Sat, 30 Apr 2022 21:19:43 +0200 http://www.klassiek.freebb.be/thread-384.html Op 28 april in de avond en 30 april in de middag stond de Achtste op de lessenaars van het ASO(dat verzin je toch niet?)in hun Koningin Elisabethzaal te Antwerpen.
De avond werd mij nu even teveel want na een bewogen start van het jaar ben ik nog wat huiverig om voor een avondje weg een dergelijke afstand te overbruggen maar overdag is een ander verhaal dus zaterdag leek me wel wat.
Kaartje was zo geregeld en gek genoeg was een treinkaartje voordeliger dan met de auto en dan parkeren in de stad.
Dus ook maar kaartjes voor de reis geboekt en alles ging volgens plan totdat we de hsl op gingen en we stil kwamen te staan net voorbij de Ikea en dit duurde meer dan een halfuur en ik had 44 minuten speling.
Met 9 minuten op de klok en uiteraard uitstappende in de krogten van Antwerpen Centraal moest ik tempo maken en ik haalde het wel maar ik merkte toch ook wel dat mijn blaas wat voller werd maar ik was er.
Vooraf was er werk wat speciaal gecomponeerd was om in combinatie met de Achtste gespeeld te worden genaamd¨EverThing must Go¨ van Conrad Tao.
Wat de connectie is tussen beide weet ik niet het heeft geen impressie achter gelaten sorry Conrad!
Zonder enige pauze werd nummer 8 ingezet wat wel fijn was.
Haenchen zorgt in zijn uitvoeringen wel dat het orkest vooral van een dergelijk formaat niet ontspoort maar de het eerste deel deel was wel mooi maar geen ontroering bij mij en dat ligt eigenlijk niet zozeer bij de uitvoerenden maar meer bij de componist.
Ik hou van Bruckner maar moet er wel bij zeggen dat sommige van zijn werken wel erg balanceren van meh tot briljant. De Achtste heeft hier ook last van en met name het eerste deel wat in mijn ogen niet heel veel te bieden heeft behalve een soort prelude te zijn voor wat komt. Wat wel erg goed is van de Achtste is dat het Scherzo nu eens niet als derde deel komt en dat vind ik altijd zo jammer van de Zevende want het tweede deel is zo gigantisch en hemelbestormend dat alles wat er na komt eigenlijk niet meer die hoogtes kan halen(dit probleem heeft Sjostakovitsj 8 ook maar ook dat werk heeft zoveel geweldige momenten dat je het laatste gedeelte voor lief neemt).
Door het Scherzo als tweede deel te houden zorg je dat de balans in het werk wel beter wordt(nogmaals ik hou enorm van de Zevende!).
Wat wel ietwat tegenviel was dat de trompetten in het deel te weinig hoorbaar waren in mijn bescheiden mening dat had het scherzo toch wat meer in balans kunnen brengen.
Dan het Derde deel en heeft ook wel qua opbouw veel gemeen met het Tweede deel van de Zevende waar de thema´s steeds in intentie toenemen tot een geweldige climax en nu heeft Haenchen met toch te pakken.
Met Bruckner is het steeds verder neigen naar die uitendelijke ontlading en dat was vandaag in goede handen.
Toen ik Kris vroeg of hij wellicht nog zou gaan vertelde hij me dat ondanks dat Haenchen een(zeer)goede dirigent is dat hij wel vindt dat Hanechen wat snel gaat soms en in het laatste deel moet ik Kris gelijk geven het was wat aan de snelle kant vooral met het geweldige begin van het Vierde deel met groot koperwerk en die kanonslagen van de pauken dat had ik wat liever wat meer uitgesponnen gehoord.
De finale was verder van een zeer goede kwaliteit en ondanks het wat ingetogener begin heb ik erg genoten van deze uitvoering en het publiek was laaiend enthousiast.
Over de terugreis maar niet teveel zeggen want de eerste boemel naar huis zou niet gaan stoppen in Breda dus een trein later en dus ben ik maar een warme wafel gaan halen.
Al met al ondanks het waardeloze vervoer heb ik erg genoten.]]> Op 28 april in de avond en 30 april in de middag stond de Achtste op de lessenaars van het ASO(dat verzin je toch niet?)in hun Koningin Elisabethzaal te Antwerpen.
De avond werd mij nu even teveel want na een bewogen start van het jaar ben ik nog wat huiverig om voor een avondje weg een dergelijke afstand te overbruggen maar overdag is een ander verhaal dus zaterdag leek me wel wat.
Kaartje was zo geregeld en gek genoeg was een treinkaartje voordeliger dan met de auto en dan parkeren in de stad.
Dus ook maar kaartjes voor de reis geboekt en alles ging volgens plan totdat we de hsl op gingen en we stil kwamen te staan net voorbij de Ikea en dit duurde meer dan een halfuur en ik had 44 minuten speling.
Met 9 minuten op de klok en uiteraard uitstappende in de krogten van Antwerpen Centraal moest ik tempo maken en ik haalde het wel maar ik merkte toch ook wel dat mijn blaas wat voller werd maar ik was er.
Vooraf was er werk wat speciaal gecomponeerd was om in combinatie met de Achtste gespeeld te worden genaamd¨EverThing must Go¨ van Conrad Tao.
Wat de connectie is tussen beide weet ik niet het heeft geen impressie achter gelaten sorry Conrad!
Zonder enige pauze werd nummer 8 ingezet wat wel fijn was.
Haenchen zorgt in zijn uitvoeringen wel dat het orkest vooral van een dergelijk formaat niet ontspoort maar de het eerste deel deel was wel mooi maar geen ontroering bij mij en dat ligt eigenlijk niet zozeer bij de uitvoerenden maar meer bij de componist.
Ik hou van Bruckner maar moet er wel bij zeggen dat sommige van zijn werken wel erg balanceren van meh tot briljant. De Achtste heeft hier ook last van en met name het eerste deel wat in mijn ogen niet heel veel te bieden heeft behalve een soort prelude te zijn voor wat komt. Wat wel erg goed is van de Achtste is dat het Scherzo nu eens niet als derde deel komt en dat vind ik altijd zo jammer van de Zevende want het tweede deel is zo gigantisch en hemelbestormend dat alles wat er na komt eigenlijk niet meer die hoogtes kan halen(dit probleem heeft Sjostakovitsj 8 ook maar ook dat werk heeft zoveel geweldige momenten dat je het laatste gedeelte voor lief neemt).
Door het Scherzo als tweede deel te houden zorg je dat de balans in het werk wel beter wordt(nogmaals ik hou enorm van de Zevende!).
Wat wel ietwat tegenviel was dat de trompetten in het deel te weinig hoorbaar waren in mijn bescheiden mening dat had het scherzo toch wat meer in balans kunnen brengen.
Dan het Derde deel en heeft ook wel qua opbouw veel gemeen met het Tweede deel van de Zevende waar de thema´s steeds in intentie toenemen tot een geweldige climax en nu heeft Haenchen met toch te pakken.
Met Bruckner is het steeds verder neigen naar die uitendelijke ontlading en dat was vandaag in goede handen.
Toen ik Kris vroeg of hij wellicht nog zou gaan vertelde hij me dat ondanks dat Haenchen een(zeer)goede dirigent is dat hij wel vindt dat Hanechen wat snel gaat soms en in het laatste deel moet ik Kris gelijk geven het was wat aan de snelle kant vooral met het geweldige begin van het Vierde deel met groot koperwerk en die kanonslagen van de pauken dat had ik wat liever wat meer uitgesponnen gehoord.
De finale was verder van een zeer goede kwaliteit en ondanks het wat ingetogener begin heb ik erg genoten van deze uitvoering en het publiek was laaiend enthousiast.
Over de terugreis maar niet teveel zeggen want de eerste boemel naar huis zou niet gaan stoppen in Breda dus een trein later en dus ben ik maar een warme wafel gaan halen.
Al met al ondanks het waardeloze vervoer heb ik erg genoten.]]> http://www.klassiek.freebb.be/thread-383.html Sun, 13 Mar 2022 18:42:18 +0100 http://www.klassiek.freebb.be/thread-383.html Vrijdag 11 maart en zondag 13 maart speelde het RPHO in de Doelen een programma bestaande uit 2 werken van Lutosławski een kort werk uit een Oekrainse film genaamd Melodie voor strijkorkest en viool van Skoryk.
De concertmeester van het RPHO komt zelf uit de Oekraine en in de begeleiding stond ook dat iedereen dit melodietje kent daar.
Het is zeker een mooi stuk muziek om het concert mee te beginnen en zeker nu met alles wat er gaande is in het geboorteland van de concertmeester.
Daarna de kleine suite van Lutosławski bestaande uit 4 erg leuke delen.
Leuk om naar te luisteren maar wel makkelijke hap zeg maar.
Het was wel weer erg fijn om weer eens in de Doelen te zijn ik denk de laatste keer moet in 2019 geweest zijn in alle jaren dat ik klassieke muziek in een zaal luister heb ik nooit een jaar overgeslagen laat staan 2!
Zoals ik eerder schreef waren er 2 werken van Lutosławski op het programma en moest er een beetje verhuisd worden op het podium om ruimte te maken voor de solist.
Sol Galbetta zou de solist wezen voor dit programma maar die was helaas geblesseerd en werd vervangen door Christian Poltéra.
Het was maar goed dat Kris niet aanwezig was want de dirigent sprak het publiek toe om zijn eigen liefde te delen voor dit werk.
Hij zei ook dat dit niet echt een concert is voor cello en orkest maar eerder een strijd.
In tegenstelling tot het wat klassiekere suite voor orkest is dit veel meer avant garde met heel veel slagwerk.
Nadeel is wel dat je het werk niet zo gauw herinnert als het eenmaal af is maar fascinerend was het wel.
Het RPHO was zoals eigenlijk altijd in vorm evenals de solist tijd zal leren of ik dit vaker ga luisteren.
Na de pauze(en toch wel de grootste reden om toch te gaan)de Vijfde symfonie van Dmitri Sjostakovitsj.
2022 is tot op heden geen leuk jaar voor me geweest met heel wat tegenslagen laat staan de nu heersende oorlog.
Dus ik was helemaal vergeten op vrijdag te gaan en dus zat ik met een dilemma ga ik op zondag en het weer werkte eigenlijk niet mee.
Maar mijn hoofd stond er niet bij dus ik had het al eigenlijk uit mijn hoofd gezet en ben wat gaan autorijden om mijn hoofd te legen.
Hoofd werd er niet leger door dus maar op huis aan en toen zag ik dat ik het nog wel kon halen alleen was de Brienenoordbrug gedeeltelijk dicht dus moest ik over Zuid ddor de Maastunnel.
Met wel te spreken 4 minuten over en een volle blaas toch op tijd,pffff.
Na meer dan 2 jaar eindelijk weer eens live DDS in je oren dat deed wel wat met me.
Geheel vlekkeloos was de uitvoering niet mede door de wat opmerkelijke directie van de dirigent Urbanski toch weet hij het orkest goed te balanceren zodat het geen kakafonie wordt(wat met grote werken nog wel eens gebeurd).
Wat me wel opviel zowel in het eerste deel als het laatste deel nam hij het werk in het begin erg langzaam en ging zo sneller om spanning op te bouwen.
Bravo voor alle solisten waaronder uiteraard de piccolo,hoorn,fluit en al het slagwerk.
Na het mooie en persoonlijke Largo waar de componist zijn hele ziel op tafel legt(en niet met een dubbele tong spreekt zoals in de andere delen)kwam de finale.
Voor mij is de finale de kers op de taart omdat alles daar weer een plek krijgt.
Ook nu weer een langzame start van Urbanski om daarna weer tot een halt te komen(eigenlijk wel iets wat heel vaal in dit werk gebeurt)om zo te beginnen aan de finale.
Net als aan het begin neemt de dirigent het heel langzaam en zo krijg je zoals Valery Gergiev het ooit noemde¨De mars van de NKVD¨.
Geen heldendaad alleen maar soldaten die alles vertrappen met mensen die hebben moeten leren¨Jullie taak is blij zijn¨terwijl het leger over jullie lichamen stappen sta je daar met je vlaggetje¨Mijn taak is blij zijn¨.
Sinds het uit elkaar vallen dan de Sovjet Unie en de machtsoverdracht naar Putin waren deze woorden en deze muziek zo actueel weer geworden.

Gehoord op zondag 13 maart 2022

dirigent Krzysztof Urbanski
cello Christian Poltéra

Skoryk Melodie voor strijkorkest en solo viool
Lutosławski Kleine suite
Lutosławski Celloconcert
Sjostakovitsj Vijfde symfonie]]> Vrijdag 11 maart en zondag 13 maart speelde het RPHO in de Doelen een programma bestaande uit 2 werken van Lutosławski een kort werk uit een Oekrainse film genaamd Melodie voor strijkorkest en viool van Skoryk.
De concertmeester van het RPHO komt zelf uit de Oekraine en in de begeleiding stond ook dat iedereen dit melodietje kent daar.
Het is zeker een mooi stuk muziek om het concert mee te beginnen en zeker nu met alles wat er gaande is in het geboorteland van de concertmeester.
Daarna de kleine suite van Lutosławski bestaande uit 4 erg leuke delen.
Leuk om naar te luisteren maar wel makkelijke hap zeg maar.
Het was wel weer erg fijn om weer eens in de Doelen te zijn ik denk de laatste keer moet in 2019 geweest zijn in alle jaren dat ik klassieke muziek in een zaal luister heb ik nooit een jaar overgeslagen laat staan 2!
Zoals ik eerder schreef waren er 2 werken van Lutosławski op het programma en moest er een beetje verhuisd worden op het podium om ruimte te maken voor de solist.
Sol Galbetta zou de solist wezen voor dit programma maar die was helaas geblesseerd en werd vervangen door Christian Poltéra.
Het was maar goed dat Kris niet aanwezig was want de dirigent sprak het publiek toe om zijn eigen liefde te delen voor dit werk.
Hij zei ook dat dit niet echt een concert is voor cello en orkest maar eerder een strijd.
In tegenstelling tot het wat klassiekere suite voor orkest is dit veel meer avant garde met heel veel slagwerk.
Nadeel is wel dat je het werk niet zo gauw herinnert als het eenmaal af is maar fascinerend was het wel.
Het RPHO was zoals eigenlijk altijd in vorm evenals de solist tijd zal leren of ik dit vaker ga luisteren.
Na de pauze(en toch wel de grootste reden om toch te gaan)de Vijfde symfonie van Dmitri Sjostakovitsj.
2022 is tot op heden geen leuk jaar voor me geweest met heel wat tegenslagen laat staan de nu heersende oorlog.
Dus ik was helemaal vergeten op vrijdag te gaan en dus zat ik met een dilemma ga ik op zondag en het weer werkte eigenlijk niet mee.
Maar mijn hoofd stond er niet bij dus ik had het al eigenlijk uit mijn hoofd gezet en ben wat gaan autorijden om mijn hoofd te legen.
Hoofd werd er niet leger door dus maar op huis aan en toen zag ik dat ik het nog wel kon halen alleen was de Brienenoordbrug gedeeltelijk dicht dus moest ik over Zuid ddor de Maastunnel.
Met wel te spreken 4 minuten over en een volle blaas toch op tijd,pffff.
Na meer dan 2 jaar eindelijk weer eens live DDS in je oren dat deed wel wat met me.
Geheel vlekkeloos was de uitvoering niet mede door de wat opmerkelijke directie van de dirigent Urbanski toch weet hij het orkest goed te balanceren zodat het geen kakafonie wordt(wat met grote werken nog wel eens gebeurd).
Wat me wel opviel zowel in het eerste deel als het laatste deel nam hij het werk in het begin erg langzaam en ging zo sneller om spanning op te bouwen.
Bravo voor alle solisten waaronder uiteraard de piccolo,hoorn,fluit en al het slagwerk.
Na het mooie en persoonlijke Largo waar de componist zijn hele ziel op tafel legt(en niet met een dubbele tong spreekt zoals in de andere delen)kwam de finale.
Voor mij is de finale de kers op de taart omdat alles daar weer een plek krijgt.
Ook nu weer een langzame start van Urbanski om daarna weer tot een halt te komen(eigenlijk wel iets wat heel vaal in dit werk gebeurt)om zo te beginnen aan de finale.
Net als aan het begin neemt de dirigent het heel langzaam en zo krijg je zoals Valery Gergiev het ooit noemde¨De mars van de NKVD¨.
Geen heldendaad alleen maar soldaten die alles vertrappen met mensen die hebben moeten leren¨Jullie taak is blij zijn¨terwijl het leger over jullie lichamen stappen sta je daar met je vlaggetje¨Mijn taak is blij zijn¨.
Sinds het uit elkaar vallen dan de Sovjet Unie en de machtsoverdracht naar Putin waren deze woorden en deze muziek zo actueel weer geworden.

Gehoord op zondag 13 maart 2022

dirigent Krzysztof Urbanski
cello Christian Poltéra

Skoryk Melodie voor strijkorkest en solo viool
Lutosławski Kleine suite
Lutosławski Celloconcert
Sjostakovitsj Vijfde symfonie]]> http://www.klassiek.freebb.be/thread-382.html Mon, 21 Sep 2020 20:36:12 +0200 http://www.klassiek.freebb.be/thread-382.html
Ik heb deze avond twee nieuwe stukken ontdekt, iets wat gezien mijn vele concertbezoeken een zeldzaamheid is geworden. Het concert begon met de Mefisto Wals nr 1 van Liszt, en dit in de symfonische setting. Wel een leuk werk eigenlijk met op het einde een mooie harp-passage. Erna volgde de première van een orgelconcerto: figuris, concerto voor orgel en groot orkest van Maintz. Het was de eerste keer dat ik het grote orgel Bozar heb gehoord. De aanvang bracht zachte strijkerklanken met boeiende sombere kleuren maar dit bleek geen indicatie te brengen over de rest van het stuk. In het begin zat het orgel volledig vervat in het orkest en gaf het concerto weinig solo-ruimte aan László Fassang. Zoals bij veel moderne werken zat er een grote dosis slagwerk in verwerkt, maar het swingde gelukkig nooit de pan uit. Ik kon het vrij lange werk wel smaken.

Als slot volgde het Concerto voor Orkest van Bartok. Een prachtwerk dat ik al een hele tijd niet meer live had gehoord. Gergely Madaras heeft het precies gebracht, met wel hier en daar een beetje een aparte tempo keuze. De grote diepgang is er wel nooit in gekomen. Ik denk dat hier een 3-tal redenen voor zijn : toch triestig spelen in zo'n lege Bozar, het moeilijke solowerk vraagt dat de muzikanten op hun top zijn en met Corona kon je dit moeilijk verwachten, en ook door Corona was de strijkerbezetting verminderd in 12-10-8-6-4. Wat tot een onbalans leidde met te weinig zware snaren. In hun afzonderlijke delen geraakten ze er nog mee weg, maar eens de eerste violen, stevig aangevuurd door de concertmeester, vol gingen ontbraken de lage klanken te veel. Het OPL heeft het goed gebracht, zonder dat het solowerk echt uitmuntend werd. De 4 hoorns samen brachten een volle sound die ik echt wel kon smaken, maar de andere kopers bleven hier een beetje achterop hinken. Bij het solowerk bij de kopers heb ik toch wat aarzeling en intonatieproblemen gehoord. Het was natuurlijk geen cadeau om dit als eerste post-Corona werk te spelen. Zonder die kletswijven ging ik er toch wel van genoten hebben, maar nu was het toch niet zo'n heel geslaagde avond jammer genoeg. De maximum capaciteit van de zaal is nu naar een kleine 1000 verhoogd. Met de huidige Coronacijfers lijkt me dat wat teveel om veilig te verlopen, dus er volgt mogelijk opnieuw een lange concertpauze.]]>
Ik heb deze avond twee nieuwe stukken ontdekt, iets wat gezien mijn vele concertbezoeken een zeldzaamheid is geworden. Het concert begon met de Mefisto Wals nr 1 van Liszt, en dit in de symfonische setting. Wel een leuk werk eigenlijk met op het einde een mooie harp-passage. Erna volgde de première van een orgelconcerto: figuris, concerto voor orgel en groot orkest van Maintz. Het was de eerste keer dat ik het grote orgel Bozar heb gehoord. De aanvang bracht zachte strijkerklanken met boeiende sombere kleuren maar dit bleek geen indicatie te brengen over de rest van het stuk. In het begin zat het orgel volledig vervat in het orkest en gaf het concerto weinig solo-ruimte aan László Fassang. Zoals bij veel moderne werken zat er een grote dosis slagwerk in verwerkt, maar het swingde gelukkig nooit de pan uit. Ik kon het vrij lange werk wel smaken.

Als slot volgde het Concerto voor Orkest van Bartok. Een prachtwerk dat ik al een hele tijd niet meer live had gehoord. Gergely Madaras heeft het precies gebracht, met wel hier en daar een beetje een aparte tempo keuze. De grote diepgang is er wel nooit in gekomen. Ik denk dat hier een 3-tal redenen voor zijn : toch triestig spelen in zo'n lege Bozar, het moeilijke solowerk vraagt dat de muzikanten op hun top zijn en met Corona kon je dit moeilijk verwachten, en ook door Corona was de strijkerbezetting verminderd in 12-10-8-6-4. Wat tot een onbalans leidde met te weinig zware snaren. In hun afzonderlijke delen geraakten ze er nog mee weg, maar eens de eerste violen, stevig aangevuurd door de concertmeester, vol gingen ontbraken de lage klanken te veel. Het OPL heeft het goed gebracht, zonder dat het solowerk echt uitmuntend werd. De 4 hoorns samen brachten een volle sound die ik echt wel kon smaken, maar de andere kopers bleven hier een beetje achterop hinken. Bij het solowerk bij de kopers heb ik toch wat aarzeling en intonatieproblemen gehoord. Het was natuurlijk geen cadeau om dit als eerste post-Corona werk te spelen. Zonder die kletswijven ging ik er toch wel van genoten hebben, maar nu was het toch niet zo'n heel geslaagde avond jammer genoeg. De maximum capaciteit van de zaal is nu naar een kleine 1000 verhoogd. Met de huidige Coronacijfers lijkt me dat wat teveel om veilig te verlopen, dus er volgt mogelijk opnieuw een lange concertpauze.]]> http://www.klassiek.freebb.be/thread-381.html Mon, 09 Mar 2020 11:23:19 +0100 http://www.klassiek.freebb.be/thread-381.html
Ik zag veel vervangers op het podium zitten, wat tegenwoordig wel gebruikelijk is bij het NOB. Het lange programma startte met het 2e Pianoconcerto van Brahms met Lars Vogt als solist. Al van bij de openingsmaten stond de klank me veel meer aan dan afgelopen woensdag bij Khatia Buniatishvili. En deze Brahms kon me als stuk ook veel meer bekoren dan die 3e Beethoven, maar dat is een puur persoonlijke opinie natuurlijk. Lars Vogt bracht een heldere klank, het was bij momenten ook vrij krachtig gespeeld maar het klonk minder hard als afgelopen woensdag. De piano zat ook mooi verweven in het orkest dat in dit concerto een grote rol speelt, en die rol ook zeer goed heeft ingevuld. In het 3e deel gaf de pianist alle ruimte aan de 1e cello en liet hem ook leiden. De symbiose tussen dirigent, orkest en piano was zeer goed en dit resulteerde in een zeer geslaagde uitvoering die met ritmisch handgeklap werd beloond.

Na de pauze volgde 7e Bruckner, een stuk dat ik al heel vaak heb gehoord en waarvan ik de ultieme uitvoering al eens heb meegemaakt met Bamberger met Jonathan Nott. Ik ben dus een kritische luisteraar geworden. De 1e trompet was verdubbeld en het was ook de bedoeling dat de 1e hoorn was verdubbeld maar plotse ziekte heeft daar blijkbaar anders over beslist. Hartmut Haenchen tekende, zoals steeds, voor een snelle uitvoering. Ik heb het niet exact getimed maar het moet rond de 60 minuten zijn geweest, wat toch aan de extreem snelle kant is. Op zich laat de dirigent dit snelle tempo meestal wel goed werken maar nu was het op een paar momenten toch echt iets te snel. Het orkest speelt graag met deze dirigent en dat hoor je ook. Bij de strijkers waren toch iets teveel vervangers om tot een volle en diepgaande strijkersklank te komen, maar het was wel zeker meer dan OK. De contrabassen waren gesplitst en stonden langs de twee kanten van het podium en dat stereo-effect functioneerde wel. De 1e hoorn had weer een paar ongelukkige momenten en de pauken mochten iets nadrukkelijker aanwezig zijn, zeker in de slotmaten was dit het geval. Maar de rest van het orkest was top. Zoals steeds hebben de trombones (als ze in de 'goede' bezetting spelen) voor een fantastische sound gezorgd. Je kan zelfs stellen dat het een monumentale sound betrof die ik zeer passend vind voor een Bruckner symfonie. De ganse pupiter klonk zeer harmonieus en alles was perfect gedoseerd met een subtiel vibrato dat extra diepgang gaf. In de power-passages hebben ze de trompetten en de hoorns meegetrokken. De 1e fluit heeft het schitterend gedaan, maar dat kan je gerust van alle houtblazers zeggen en ze hebben dan ook (zeer terecht) veel applaus ontvangen! Ook altijd fijn om de 4 wagnertuba's samen te horen, iets wat gezien de zeer fragiele intonatie het zeer delicaat maakt. De opbouw naar de cymbalen in het 2e deel heb ik al iets intenser meegemaakt, maar de dirigent heeft de climax na de cymbalen wel heel goed aangehouden. Na een korte intiemere passage nemen de hoorns en de wagnertuba's het dan over en dit gaf een zeer warme en volle klank die voor mij het hoogtepunt van de uitvoering was. De laatste grote 'koper-uitbarsting' op het einde van het 4e deel was even een kippenvel moment. Een muur van perfect afgemeten kopergeweld kwam op ons af. Jammer genoeg waren de slotmaten niet meer van dit niveau. Het snelle tempo gaf niet genoeg ademruimte meer en dit gaf het gevoel dat het slot er een beetje werd doorgejaagd en dat is iets wat de muziek van Bruckner echt niet kan hebben. Maar de vele hoogtepunten gaan me zeker bij blijven!]]>
Ik zag veel vervangers op het podium zitten, wat tegenwoordig wel gebruikelijk is bij het NOB. Het lange programma startte met het 2e Pianoconcerto van Brahms met Lars Vogt als solist. Al van bij de openingsmaten stond de klank me veel meer aan dan afgelopen woensdag bij Khatia Buniatishvili. En deze Brahms kon me als stuk ook veel meer bekoren dan die 3e Beethoven, maar dat is een puur persoonlijke opinie natuurlijk. Lars Vogt bracht een heldere klank, het was bij momenten ook vrij krachtig gespeeld maar het klonk minder hard als afgelopen woensdag. De piano zat ook mooi verweven in het orkest dat in dit concerto een grote rol speelt, en die rol ook zeer goed heeft ingevuld. In het 3e deel gaf de pianist alle ruimte aan de 1e cello en liet hem ook leiden. De symbiose tussen dirigent, orkest en piano was zeer goed en dit resulteerde in een zeer geslaagde uitvoering die met ritmisch handgeklap werd beloond.

Na de pauze volgde 7e Bruckner, een stuk dat ik al heel vaak heb gehoord en waarvan ik de ultieme uitvoering al eens heb meegemaakt met Bamberger met Jonathan Nott. Ik ben dus een kritische luisteraar geworden. De 1e trompet was verdubbeld en het was ook de bedoeling dat de 1e hoorn was verdubbeld maar plotse ziekte heeft daar blijkbaar anders over beslist. Hartmut Haenchen tekende, zoals steeds, voor een snelle uitvoering. Ik heb het niet exact getimed maar het moet rond de 60 minuten zijn geweest, wat toch aan de extreem snelle kant is. Op zich laat de dirigent dit snelle tempo meestal wel goed werken maar nu was het op een paar momenten toch echt iets te snel. Het orkest speelt graag met deze dirigent en dat hoor je ook. Bij de strijkers waren toch iets teveel vervangers om tot een volle en diepgaande strijkersklank te komen, maar het was wel zeker meer dan OK. De contrabassen waren gesplitst en stonden langs de twee kanten van het podium en dat stereo-effect functioneerde wel. De 1e hoorn had weer een paar ongelukkige momenten en de pauken mochten iets nadrukkelijker aanwezig zijn, zeker in de slotmaten was dit het geval. Maar de rest van het orkest was top. Zoals steeds hebben de trombones (als ze in de 'goede' bezetting spelen) voor een fantastische sound gezorgd. Je kan zelfs stellen dat het een monumentale sound betrof die ik zeer passend vind voor een Bruckner symfonie. De ganse pupiter klonk zeer harmonieus en alles was perfect gedoseerd met een subtiel vibrato dat extra diepgang gaf. In de power-passages hebben ze de trompetten en de hoorns meegetrokken. De 1e fluit heeft het schitterend gedaan, maar dat kan je gerust van alle houtblazers zeggen en ze hebben dan ook (zeer terecht) veel applaus ontvangen! Ook altijd fijn om de 4 wagnertuba's samen te horen, iets wat gezien de zeer fragiele intonatie het zeer delicaat maakt. De opbouw naar de cymbalen in het 2e deel heb ik al iets intenser meegemaakt, maar de dirigent heeft de climax na de cymbalen wel heel goed aangehouden. Na een korte intiemere passage nemen de hoorns en de wagnertuba's het dan over en dit gaf een zeer warme en volle klank die voor mij het hoogtepunt van de uitvoering was. De laatste grote 'koper-uitbarsting' op het einde van het 4e deel was even een kippenvel moment. Een muur van perfect afgemeten kopergeweld kwam op ons af. Jammer genoeg waren de slotmaten niet meer van dit niveau. Het snelle tempo gaf niet genoeg ademruimte meer en dit gaf het gevoel dat het slot er een beetje werd doorgejaagd en dat is iets wat de muziek van Bruckner echt niet kan hebben. Maar de vele hoogtepunten gaan me zeker bij blijven!]]> http://www.klassiek.freebb.be/thread-380.html Thu, 05 Mar 2020 13:11:05 +0100 http://www.klassiek.freebb.be/thread-380.html
Maar ik kwam eigenlijk voor het deel na de pauze. Mijn klassiek avontuur startte in 2006 met de 2e Symfonie van Rachmaninov met het NOB en dit prachtwerk is steeds een blij weerzien. In de beginperiode van mijn concertverslaving heb ik deze symfonie heel vaak mogen aanhoren, maar de laatste tijd wordt ze precies wat minder gespeeld. Alle 1e kopers waren verdubbeld, wat wel opmerkelijk is in dit werk. Tijdens de eerste minuten had ik wat twijfels: ik vond de strijkerklank te weinig warmte, diepgang en Oost-Europese stijl hebben, maar dat gevoel verdween wel gelukkig. Het eerste deel was goed opgebouwd en matig intens gebracht, maar ik zat wel al in het werk. Vanaf het 2e deel ging het niveau wel een stuk de hoogte in. Alles werd zeer precies gebracht, top werk van de kopers en houtblazers. De tuba en trombones waren heel goed op elkaar ingespeeld en de tuba die vrij nadrukkelijk aanwezig was gaf deze pupiter een zeer rijke klankrijkdom, daar heb ik van genoten. Het 3e deel was zoals de rest van de uitvoering snel gebracht, maar het werkte en de klarinet was goed (al miste ik misschien wat warmte). Ik heb een groot deel van dit deel met de ogen toe geluisterd en ik maakte mezelf de bemerking dat deze volle en indringende sound thuis nooit te beleven valt. Ook het 4e deel bleef op dit niveau. Het is gewoon voorbijgevlogen. Ik moet ook opmerken dat de 1e fluit top was en dat de trompetten een schelle en briljante klank brachten die ik zeer kon smaken. De dirigent had het orkest uitstekend in de hand en het snelle tempo werkte: je rolde van het ene hoogtepunt in het andere. Pas helemaal op het einde kwam een vertraging en dat gaf een slot met veel diepgang. Eén van mijn beste uitvoeringen ooit van dit werk en beter dan mijn uitvoering met het KCO, wat toch wel wat wil zeggen. Een beetje jammer dat de helft van het publiek al was vertrokken voor de toegift die enkel door de strijkers werd gespeeld: Homeland Tune (Five Pieces for String Orchestra) van Heino Eller. Ik heb er met veel plezier mijn normale trein voor laten schieten en met een goed gevoel de nachtboemel opgestapt.]]>
Maar ik kwam eigenlijk voor het deel na de pauze. Mijn klassiek avontuur startte in 2006 met de 2e Symfonie van Rachmaninov met het NOB en dit prachtwerk is steeds een blij weerzien. In de beginperiode van mijn concertverslaving heb ik deze symfonie heel vaak mogen aanhoren, maar de laatste tijd wordt ze precies wat minder gespeeld. Alle 1e kopers waren verdubbeld, wat wel opmerkelijk is in dit werk. Tijdens de eerste minuten had ik wat twijfels: ik vond de strijkerklank te weinig warmte, diepgang en Oost-Europese stijl hebben, maar dat gevoel verdween wel gelukkig. Het eerste deel was goed opgebouwd en matig intens gebracht, maar ik zat wel al in het werk. Vanaf het 2e deel ging het niveau wel een stuk de hoogte in. Alles werd zeer precies gebracht, top werk van de kopers en houtblazers. De tuba en trombones waren heel goed op elkaar ingespeeld en de tuba die vrij nadrukkelijk aanwezig was gaf deze pupiter een zeer rijke klankrijkdom, daar heb ik van genoten. Het 3e deel was zoals de rest van de uitvoering snel gebracht, maar het werkte en de klarinet was goed (al miste ik misschien wat warmte). Ik heb een groot deel van dit deel met de ogen toe geluisterd en ik maakte mezelf de bemerking dat deze volle en indringende sound thuis nooit te beleven valt. Ook het 4e deel bleef op dit niveau. Het is gewoon voorbijgevlogen. Ik moet ook opmerken dat de 1e fluit top was en dat de trompetten een schelle en briljante klank brachten die ik zeer kon smaken. De dirigent had het orkest uitstekend in de hand en het snelle tempo werkte: je rolde van het ene hoogtepunt in het andere. Pas helemaal op het einde kwam een vertraging en dat gaf een slot met veel diepgang. Eén van mijn beste uitvoeringen ooit van dit werk en beter dan mijn uitvoering met het KCO, wat toch wel wat wil zeggen. Een beetje jammer dat de helft van het publiek al was vertrokken voor de toegift die enkel door de strijkers werd gespeeld: Homeland Tune (Five Pieces for String Orchestra) van Heino Eller. Ik heb er met veel plezier mijn normale trein voor laten schieten en met een goed gevoel de nachtboemel opgestapt.]]> http://www.klassiek.freebb.be/thread-379.html Sun, 23 Feb 2020 12:05:48 +0100 http://www.klassiek.freebb.be/thread-379.html
Maar ik kwam dus eigenlijk voor Tableau. Andrew Gourlay tekende voor een rommelig begin en een zeer traag tempo met ook veel te lange en ongepaste pauzes tussen de delen, en soms zelfs in de delen wat de drive uit de uitvoering haalde. Zoals gevreesd is die extra bar aan de oneven kant een bron van lawaai. Het opruimen na de pauze verloopt nooit stil en na de Corono uitbraak tijdens Catacombae in Rotterdam is het nu ook weer om zeep geholpen door een externe oorzaak. Iemand van het horecapersoneel heeft een ganse bak met glazen laten vallen. Dit kan natuurlijk gebeuren, maar dat dan in alle stilte opruimen was natuurlijk weer te veel gevraagd, en dit natuurlijk tijdens de trombone-maten (hele diepe zucht). Het was een interessante vergelijking met de uitvoering in Rotterdam. Maar zelfs als je uit beide uitvoeringen de beste stukken haalt heb je nog geen uitvoering die aan deze van Brussels Philharmonic met Tabachnik kan tippen. Catacombae was indrukwekkend, maar er was meer tegenwerking dan hulp van de dirigent jammer genoeg. De trombones gaven samen een zinderende zaalvullende klank die in Star Wars niet zo misstaan. De Grote Poort van Kiev was zoals de rest van de uitvoering heel traag gespeeld. In de power stukken ging dit nog, maar hierdoor viel het als een pudding ineen in de intiemere tussenstukken. Enkel in de allerlaatste maten werkte dit tempo, rijkelijk laat dus. Het was wel een 'grote' poort in vergelijking met de 'kleine' poort in Rotterdam, met krachtiger werk van de schijven en de kopers, dus dat kon ik wel smaken.

Eigenlijk wel maar een kort programma. Het kwam sowieso te snel na die Star Wars (daar kan het NOB niet aan doen natuurlijk), maar die blijvende lawaaihinder van buiten de zaal moet Bozar wel eens verantwoordelijkheid in nemen. De vraag zal dus blijven : heb ik de juiste keuze gemaakt of had ik toch naar 6e Mahler moeten gaan (of gewoon thuis blijven ).

Mijn volgende concert met NOB wordt de Belgische première van The Bells van Rachmaninov > iets wat je niet mag missen!!!]]>
Maar ik kwam dus eigenlijk voor Tableau. Andrew Gourlay tekende voor een rommelig begin en een zeer traag tempo met ook veel te lange en ongepaste pauzes tussen de delen, en soms zelfs in de delen wat de drive uit de uitvoering haalde. Zoals gevreesd is die extra bar aan de oneven kant een bron van lawaai. Het opruimen na de pauze verloopt nooit stil en na de Corono uitbraak tijdens Catacombae in Rotterdam is het nu ook weer om zeep geholpen door een externe oorzaak. Iemand van het horecapersoneel heeft een ganse bak met glazen laten vallen. Dit kan natuurlijk gebeuren, maar dat dan in alle stilte opruimen was natuurlijk weer te veel gevraagd, en dit natuurlijk tijdens de trombone-maten (hele diepe zucht). Het was een interessante vergelijking met de uitvoering in Rotterdam. Maar zelfs als je uit beide uitvoeringen de beste stukken haalt heb je nog geen uitvoering die aan deze van Brussels Philharmonic met Tabachnik kan tippen. Catacombae was indrukwekkend, maar er was meer tegenwerking dan hulp van de dirigent jammer genoeg. De trombones gaven samen een zinderende zaalvullende klank die in Star Wars niet zo misstaan. De Grote Poort van Kiev was zoals de rest van de uitvoering heel traag gespeeld. In de power stukken ging dit nog, maar hierdoor viel het als een pudding ineen in de intiemere tussenstukken. Enkel in de allerlaatste maten werkte dit tempo, rijkelijk laat dus. Het was wel een 'grote' poort in vergelijking met de 'kleine' poort in Rotterdam, met krachtiger werk van de schijven en de kopers, dus dat kon ik wel smaken.

Eigenlijk wel maar een kort programma. Het kwam sowieso te snel na die Star Wars (daar kan het NOB niet aan doen natuurlijk), maar die blijvende lawaaihinder van buiten de zaal moet Bozar wel eens verantwoordelijkheid in nemen. De vraag zal dus blijven : heb ik de juiste keuze gemaakt of had ik toch naar 6e Mahler moeten gaan (of gewoon thuis blijven ).

Mijn volgende concert met NOB wordt de Belgische première van The Bells van Rachmaninov > iets wat je niet mag missen!!!]]>